Misschien niet het meest vrolijke plaatje, maar het laat wel goed zien hoe ik mij de afgelopen weken van tijd tot tijd heb gevoeld m.b.t. re:connect. Ik geloof met heel mijn hart dat we aan de rand staan van een nieuw seizoen, maar net zoals bij een geboorte van een nieuw kind kan het laatste deel van de rit juist erg lastig zijn. Ik weet nog goed hoe dat ging bij Isa. De onmacht die ik voelde, omdat Sharon de persoon was die al het werk deed (en de ondragelijke pijn moest dragen). En het ergste was nog dat ik zag dat Isa er zo goed als was, maar ondertussen kon er nog van alles misgaan…. Ik geloof dat we aan de grens staan van een nieuw seizoen. Een seizoen van liefde, persoonlijke groei, vriendschappen en toewijding waarbij God en God alleen het centrale middelpunt is. Maar net zoals bij…