Onze dochter wordt dit jaar alweer drie en dat is super leuk. We doen steeds meer dingen samen. Samen wandelen, samen boodschappen, samen voetballen (haar versie van voetbal dan), samen verstoppertje spelen en sinds kort ook samen oversteken. Ik hoor je denken: “Samen oversteken?” Ja, samen oversteken. Niet zo lang geleden tilde ik haar op wanneer we gingen oversteken, maar nu staan we samen naast elkaar. Haar handje gaat omhoog en ik pak haar hand stevig vast. Dan kijken we naar links, naar rechts, weer naar links en dan steken we samen over. Voor Isa is oversteken een groots avontuur, iedere straat opnieuw. En ze vindt het ook spannend, daarom wil ze altijd rennend de straat over om zo snel mogelijk de overkant te bereiken. Ik hou haar hand dan stevig vast zodat ze niet sneller gaat dan ze zelf aankan. Het laatste wat ik wil is dat ze valt op straat, maar we lopen dus wel stevig door in het juiste tempo. En als we aan de overkant zijn, dan kijkt ze me aan met een blik van “Dat hebben we weer mooi samen gedaan pa”. En iedere keer weer geniet ik daarvan. Heerlijk die eenvoudige vader-dochter momenten.

En nu is het mijn beurt

Zelf sta ik nu ook klaar om over te steken. Ik ben gezegend met een leuke baan, leuke collega’s, toffe werkgever en niet geheel onbelangrijk, een prima salaris. Ik werk hier nu al meer dan 13 jaar. Toen ik hier kwam werken waren we een heel klein bedrijf in een niet zo mooi kantoor, maar de sfeer was vanaf dag 1 helemaal goed. Nu, 13 jaar later, zijn we gegroeid in aantal. En waar we in het begin heel veel dingen maakten en deden, doen we nu eigenlijk 1 ding heel erg goed. We maken te gekke financiële software voor grote organisaties en behoren tot een van de snelst groeiende bedrijven van dit land. En als alles meezit gaan we dit jaar internationaal. Allemaal gave dingen dus. Maar ik ga oversteken. Waarom? Omdat de balans tussen gezin en werk steeds lastiger was te vinden.

Ik werkte tot voor kort 36 uur per week en daarnaast was er re:connect. In het begin was dat prima te combineren, maar re:connect begon te groeien en daarmee groeide ook de verantwoordelijkheid (en de hoeveelheid afspraken). Toen Isa op een gegeven moment vroeg of ik weer weg ging brak mijn hart. Ik ging mijn agenda na en kwam erachter dat ik bijna iedere avond weg was voor re:connect of thuis bezig was met mail of de preek van de zondag. En natuurlijk besteedde ik wel tijd aan onze dochter, maar als dat 30 minuten per dag was, dan was dat veel. Dus oktober vorig jaar maakte ik de sprong om part-time te werken. Even kijken of dat dan beter gaat. En dat ging ook wel beter. Ik werkte nog maar 3 dagen als programmeur, 1 dag was dan voor re:connect en 1 dag voor het gezin. En dan had ik het weekend “vrij”. In de praktijk betekent dat zaterdag aan de slag voor re:connect of mee met Sharon naar een optreden en zondag de hele dag in de kerk. En natuurlijk was ik dan nog wel 3 avonden per week bezig voor re:connect (preek, e-mails en afspraken).

Deze nieuwe situatie was heerlijk, maar kwam al snel weer onder druk te staan. Want hadden we in oktober 2015 nog 80 bezoekers per zondag die bestond uit een groep van rond de 150 mensen die minimaal 1 keer per maand de kerk bezochten, inmiddels telt re:connect zo’n 120 bezoekers per zondag die bestaat uit een groep van rond de 200 mensen die minimaal 1 keer per maand de kerk bezoeken! We hebben nu zo’n kleine 70 vrijwilligers verdeeld over verschillende teams met goede teamleiders. Maar meer teams betekent ook meer overleg en dus raakt de agenda nu ook weer aardig gevuld. En weer is het zoeken naar balans.

De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier

Ik loop er al een tijd mee rond. Op mijn werk weten ze het al. Het aftellen is begonnen. Op 1 april 2016 (en dat is geen grap) ga ik de sprong nemen. Een stap in geloof. Dan eindigt mijn dienstverband bij mijn huidige werkgever en ga ik fulltime werken voor re:connect. Vorig jaar leek het nog zo ver weg, maar inmiddels weet ik dat ik nog maar iets van 20 dagen op kantoor aanwezig zal zijn en ben ik nu echt aan het afronden.

Ik vind het wel spannend. En dat heeft niets te maken met of ik het leuk ga vinden of niet. Want re:connect (en daarmee bedoel ik dus de mensen die re:connect als thuis ervaren) heeft echt mijn hart. Ik ben zelden zo gepassioneerd geweest over iets dat ik mag doen. Maar ik vind het wel spannend, want ik weet niet eens of er iets van salaris is voor mij. En natuurlijk doe je dit niet voor het geld, maar het is wel handig als je je maandlasten kan voldoen. Maar heel eerlijk gezegd: re:connect bestaat nu bijna 3 jaar en we hebben geen reserves kunnen opbouwen. En eigenlijk zijn we nu pas op het punt dat er meer binnenkomt dan eruit gaat waardoor we nu pas de laatste openstaande facturen van 2015 kunnen voldoen en naar verwachting een kleine buffer kunnen opbouwen. Dus ik zou niet eens een salaris willen vanuit re:connect.

Dus het is spannend. Laatst kwam er een gift binnen bij re:connect met als omschrijving “Bijdrage Gilbert en Sharon” . Deze gift heeft ons aan het denken gezet. Wat nu als mensen binnen ons netwerk, maar buiten re:connect ons een jaar ondersteunen voor 5/10/20/of welk bedrag dan ook per maand. Dan zouden we zomaar dat eerste jaar kunnen overbruggen. Ik werd enthousiast over dat idee. En begon na te denken, wie zouden die mensen dan zijn? Ik denk allereerst aan mensen die mijn Daily Devotionals ontvangen (en lezen) en mensen die mijn blog volgen. Maar natuurlijk ook mensen die enthousiast zijn over re:connect en dat willen ondersteunen. Ik deelde dat met een van de adviseurs van onze kerk (een voorganger die al wat jaren meedraait) en die zei toen dat hij het een mooi idee vond, maar hij zei ook dat we de kerk niet moesten passeren. Want wie weet zijn er ook mensen in de kerk die dat zouden willen doen. Dus dat gaan we ook doen.

Misschien lees je dit nu en denk je: “Ja! Ik wil Gilbert en Sharon ook ondersteunen.” Dat is gaaf. Maar wacht nog heel even met geld overmaken. We moeten nog intern overleggen zodat er ook goed is nagedacht over de verantwoording en status updates voor hen die ons ondersteunen.

Met mijn hand omhoog

Ik vind het spannend. Ik sta aan de rand van de stoep. En net als Isa doe ik mijn hand omhoog. Niet alleen als een teken van overgave, maar ook zeker een teken van vertrouwen. Ik wacht totdat mijn Vader mijn hand vastpakt. Samen kijken we dan naar links, dan naar rechts en dan weer links. En dan gaan we lopen. Lopen in Zijn tempo. Ik weet nu al dat ik zo snel mogelijk naar de overkant wil, maar gelukkig houdt Hij mijn hand vast zodat ik niet sneller ga dan mijn benen aankunnen. Zijn tempo is beter. Ik weet nu dat we de overkant gaan halen. En wanneer we daar dan staan, dan zal Hij genieten van mijn blik in mijn ogen wanneer ik denk: “Dat hebben we weer mooi samen gedaan Pa!”

 

Wil jij Sharon en mij een jaar lang ondersteunen? Of tenminste over nadenken? Laat het dan weten. Vanaf april stuur ik een keer per maand een update met daarin ook de info om ons te ondersteunen. Wil jij die mail ook ontvangen? Geef je dan op via deze link.

Comments are closed.