Het is nu alweer 1 uur ‘s nachts en ik zit nu alleen in de woonkamer. De lichten zijn gedimd. Op de achtergrond draait ‘In Zijn tegenwoordigheid’, een CD van Jan Willem van Delft. Het is een mega drukke periode in mijn leven: gezin, werk, kerk, album Sharon, 1.000 kids droom tour, spreekbeurten en ook nog een beetje sociaal zijn. En op zulke momenten is het best lekker om te genieten van de rust. Even stil te zijn. Net heb ik dat gewoon even gedaan… gewoon niets doen en zitten, luisteren naar de stilte.

En terwijl het zo stil was moest ik denken aan het seizoen waar ik nu in zit. De buitenwereld ziet waarschijnlijk een jonge gast die erg happy is en misschien in sommige ogen ook wel succesvol. Ik ben getrouwd met (voor mij) de leukste vrouw in de wereld, ik ben de papa van het meest schattige meisje dat ik ken, ik heb een leuke baan met toffe collega’s, ik mag voorganger zijn van de leukste kerk van Nederland, ik mag muziek maken en produceren en nog veel meer leuks. Maar als ik heel eerlijk ben is het soms ook wel donker in mijn leven door tegenslagen of dingen die heel anders lopen dan ik had gepland of verwacht en op die momenten kan ik me best alleen voelen. Maar no worries, ik ben zelfs op die momenten doorgaans happy, want ik heb geleerd dat duisternis zo erg nog niet is. Soms moet je in het donker zitten om lichtpuntjes te kunnen zien. Dat klinkt misschien wat poëtisch, zwaar, diep of misschien zelfs zweverig, maar wat ik eigenlijk bedoel is dat je in het licht soms die lichtpuntjes kan vergeten en dat je in het donker die lichtpuntjes juist wel ziet.

Soms moet je in het donker zitten om lichtpuntjes te kunnen zien.

Wat zijn die lichtpuntjes dan? Nou denk aan de “kleine” zegeningen die je hebt. Denk aan het feit dat je mag leven, dat je een dak hebt boven je hoofd, dat je eten hebt op je bord, dat je mag genieten van de natuur, dat je een vogel mag horen fluiten, of de wind in je gezicht mag voelen. Allemaal van die kleine dingen die zo normaal lijken, maar soms vergeten te worden.

Als we iets vaker gemotiveerd worden door dankbaarheid in plaats van hebberigheid of te kort, dan zou de wereld er volgens mij anders uit zien.

Als we nu gewoon iets vaker dankbaar zouden zijn, dan zouden de lichtpuntjes in het donker misschien de richting kunnen geven die wij op dat moment zo nodig hebben. Zomaar een gedachte: Als we iets vaker gemotiveerd worden door dankbaarheid in plaats van hebberigheid of te kort, dan zou de wereld er volgens mij anders uit zien.

Even een kort zijstapje… Waarom krijgen mensen als Geert Wilders een podium in Nederland? Omdat mensen denken dat hun onrecht wordt aangedaan en meneer Wilders weet dat maar al te goed te verpakken en heeft de kunst verstaan om die emotie te kanaliseren naar een zondebok. Maar wat als wij ons laten leiden door dankbaarheid, dan hebben we geen zondebok meer nodig en dan zou de heer Wilders ook geen podium laat staan publiek hebben.

Misschien moeten we met z’n allen wat vaker in het donker zitten om de lichtpuntjes weer te zien. Ik zeg misschien, want ik heb geen kant-en-klare antwoorden, maar wat ik wel weet is dat duisternis niet per definitie een vijand hoeft te zijn. Als God de God is die alles onder controle heeft en als ieder seizoen wordt geregeld door God, dan zou het toch zomaar zo kunnen zijn dat duisternis een middel kan zijn dat God gebruikt om ons te laten zien waar het echt om draait. Als we die lichtpuntjes weer zien, wanneer ons hart weer gevuld wordt met dankbaarheid, dan kijken we misschien weer in de richting die we op moeten kijken. Zegeningen kunnen soms vermomd in ons leven komen, aan ons de uitdaging om ze te zien en te herkennen.

Comments are closed.