Als je mij bij de start van re:connect in 2013 had gezegd dat ik hier op een dag een stuk over zou schrijven, dan had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Want het was voor mij zo duidelijk als maar zijn kon: Vrouwen mogen natuurlijk spreken in de dienst, want mannen en vrouwen zijn gelijk en de kerk kan heel veel leren van de vrouw. Te lang hebben alleen mannen het voor het zeggen gehad en dat is nou niet altijd een doorslaand succes geweest! Maar toch schrijf ik nu dit stuk. Waarom? Omdat ik zelf een reis heb gemaakt naar aanleiding van drie mannen die los van elkaar op verschillende momenten mij hebben bevraagd waarom ik vrouwen liet voorgaan bij re:connect. In dit stuk wil ik mijn reis met jou delen, wellicht heb je er wat aan. Dit stuk is niet bedoeld om een nieuwe discussie te starten, die heb ik namelijk de afgelopen maanden voldoende gevoerd, dit stuk is meer om mijn bevindingen te delen. Je bent het er mee eens of niet, dat is aan jou en die ruimte is er, maar dit zal de lijn zijn binnen re:connect.

Ik kom uit een gemeente waar vrouwen mogen voorgaan. Het was voor mij dan ook nooit de vraag of vrouwen mogen voorgaan. Mijn oud-voorganger had ook genoeg vrouwen in leiderschapsposities en dat vond ik de normaalste zaak van de wereld. Maar de eerste keer dat ik werd gedwongen om na te denken over de plek van de vrouw in de kerk sprak ik met iemand die het allesbehalve normaal vond, ik kwam er toen ook achter dat ik niet genoeg had nagedacht over dit onderwerp. re:connect bestond toen nog maar net en ik vond het maar lastig. Dit was ergens in 2014. De tweede keer was tijdens een lunch in het begin van 2018 en kort daarop volgde de derde keer, medio 2018. Aangezien ik anderen niet wilde aansporen om iets te doen wat misschien helemaal niet binnen Gods wil ligt, wilde ik er echt goed over nadenken en er tijd aan geven. Dat was dan ook het moment dat ik besloot om er echt onbevooroordeeld in te duiken. Ik heb de situatie voorgelegd aan onze vrouwelijke sprekers en hun gevraagd voor wat tijd om dit te bestuderen. Iets specifieker, ik vroeg hen om 1 seizoen. Zo had ik genoeg tijd om te studeren en te sparren met verschillende mensen. Verder hield ik dit proces redelijk stil, omdat het voor sommigen al gevoelig ligt en ik geen discussies wilde voeren terwijl ik nog in dit proces zat.

Omdat ik zelf opgroeide in een wereld waar het niet meer dan normaal was dat vrouwen voorgingen tijdens de dienst, besloot ik om mij onder te dompelen in studies die het alles behalve normaal vinden dat vrouwen voorgaan. Ik las stukken van John McArthur, John Piper en Wayne Grudem om er maar een paar te noemen. Met als doel om mijzelf een harde reset te geven. En het was echt een harde reset, langzaam maar zeker brokkelde mijn overtuiging af en dat was precies wat ik wilde, want ik wilde er open in duiken. Toen ik niets meer zeker wist ben ik opnieuw gaan lezen, bidden en zoeken. Hierbij wil ik wel aangeven dat ik dit deel van het proces erg lastig vond, omdat ik mij op dit punt vrij eenzaam voelde in mijn zoektocht.

Er zijn genoeg teksten te vinden om te zeggen dat een vrouw niet mag spreken. Je hebt natuurlijk de bekende “zwijgteksten”, maar hierbij wordt wel eens gezegd dat je deze teksten binnen de cultuur-historische-context moet bekijken en daarmee zijn deze teksten niet de sterkste om het gesprek aan te gaan. Maar wanneer je die context erbij pakt, dan zou je eens moeten kijken naar de woorden van Wayne Grudem die schrijft vanuit een complementarisch oogpunt en heel mooi uitlegt hoe God verschillende rollen heeft toebedeeld aan de man en de vrouw die gelijkwaardig zijn, maar niet gelijk. Vanuit die rollen legt hij dan ook de woorden in de zwijgteksten van Paulus uit en dan zou je echt kunnen concluderen dat het niet binnen Gods plan ligt dat vrouwen mogen voorgaan.

Maar aan de andere kant zijn er ook genoeg Bijbelse voorbeelden te noemen waarom vrouwen wel zouden mogen voorgaan. Denk bijvoorbeeld aan Jezus die de vrouwen zegt om de discipelen te vertellen dat Hij is opgestaan. Misschien zie je dit niet als het verkondigen, maar in die tijd was het woord van een vrouw niet heel veel waard en Jezus kiest ervoor om vrouwen uit te zenden om het goede nieuws te vertellen. Daarmee maakt Hij een duidelijk statement. Daarnaast schrijft Paulus dat vrouwen mogen profeteren en bidden in de samenkomst en waar ligt dan de grens bij profeteren? Dan hebben we het nog niet eens over de verschillende leiders van de eerste gemeente, waar het niet ondenkbaar is dat het hier vaak gaat om echtparen, waarbij man en vrouw leiding ´en onderwijs gaven.

Kortom, er is voor beide kanten genoeg te zeggen. Daarom is mijn persoonlijke conclusie heel simpel: de lens waarmee je de teksten in de Bijbel benadert zal hoogstwaarschijnlijk de uitkomst van je onderzoek bepalen. Want toen ik het zelf niet meer wist, ben ik opnieuw begonnen met lezen met de hoop dat er ruimte is voor de vrouw om te spreken binnen de kerk en dan merk je dat de artikelen die dat bekrachtigen meer aanspreken dan de andere artikelen. Los daarvan vind ik het ook bijzonder dat er al zo lang een gesprek gaande is rondom dit onderwerp zonder een eenduidig antwoord, we komen er gewoon niet uit.

Daarom kies ik er nu voor om te geloven dat er wel ruimte is binnen re:connect voor de vrouw om te spreken en leiding te geven, simpelweg omdat ik zie dat wij zwaar getalenteerde vrouwen binnen onze kerk hebben en ik het zonde zou vinden om dat talent on-hold te zetten, mede omdat ik dus geen sluitend bewijs in de Bijbel kan vinden dat vrouwen niet in die rol zouden mogen bewegen. Sterker nog, ik voel mij gesteund door de Bijbel om vrouwen te bevestigen in hun talent door hun een platform te geven! Maar dit is mijn keuze als gevolg van mijn reis en gelukkig steunt ons kernteam mij ook in dit besluit.

Misschien ben je nu teleurgesteld, omdat je een andere uitkomst of meer theologische argumenten had verwacht. Als je echt op zoek bent naar theologische argumenten, dan heb ik een tip voor je: google eens wat rond, er zijn zoveel mooie artikelen geschreven door verschillende mensen met verschillende meningen en als je meer wilt weten over mijn proces, dan mag je me altijd mailen. Maar laat ik heel duidelijk zijn, voorlopig ga ik niet weer de discussie aan, want dat station ben ik inmiddels gepasseerd. Maar delen wat ik zelf heb geleerd of ontdekt doe ik graag, wat jij er vervolgens mee doet is aan jou.

Als laatste wil ik dit nog kwijt: Ik ben dankbaar voor de vrouwen die bij ons in de kerk voorgaan. Ik ben dankbaar voor hun vertrouwen, hun trouw en hun dienstbaarheid. Dankbaar dat ze een seizoen lang een stap terug hebben gedaan, zodat er ruimte ontstond voor mij om in alle rust te zoeken naar richting voor onze kerk. Dankbaar dat ze dit hebben gedaan, zonder dat ze wisten wat de uitkomst zou worden. Hoe meer ik erover nadenk, des te bijzonderder ik het vind en des te dankbaarder ik ben voor zulke geweldige vrouwen bij ons in de kerk!

Comments are closed.