We zien in de tekst van vandaag dat het wezenlijke van de liefde niet is dat wij God liefhebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen. De les die ik hier uit leer is dat liefde geeft uit zichzelf, dus zonder iets terug te verwachten, ook wel onvoorwaardelijke liefde genoemd. Een tweede les die ik hieruit leer is dat liefde en verzoening hand in hand gaan. Liefde geeft en vergeeft zonder iets terug te verwachten.

Zoals het onderwerp van de overdenking van vandaag zegt: Liefde geeft geen tweede kans… En misschien schrok je ervan, maar de zin gaat gelukkig verder:
Liefde geeft geen tweede kans, maar een eerste kans iedere keer opnieuw! Daarom gaan schuldgevoel en liefde niet hand in hand. Liefde bouwt op, geeft hoop, spreekt moed in en laat je doorgaan. Laat Liefde meer dan ooit regeren in ons leven.

De volgende nummers staan op het album:
01 – The Christmas Song
02 – The First Noel
03 – I’ll be home for Christmas
04 – Have yourself a merry little Christmas
05 – Silent Night
06 – You raise me up
07 – Christmas star
08 – Grown up Christmas list
09 – This Christmas
10 – Open de vensters

Om jullie een voorproefje te geven wilden we een nummer via ‘Pay with a tweet’ met jullie delen. We hebben ‘Silent night’ hiervoor uitgekozen en dan horen jullie ook meteen Sharons ‘rock’ en ‘country’ kant. Ben je benieuwd? Klik dan hier om het nummer gratis te downloaden. En als je het album meteen wilt bestellen (10 euro excl. verzendkosten), dan kan dat ook natuurlijk! Klik hier om het kerstalbum “Family and Christmas” te bestellen.

Vanochtend las ik iets wat me wel bedroefd maakte. Ik las hoe andere gelovigen de aanval openden op deze gemeente. Ik snap dat eerlijk gezegd niet. Het doet me sterk denken aan de kritiek die Lakewood Church (VS) over zich heen krijgt. Voor mij is het heel simpel. De keren dat we bij de Doorbrekers zijn geweest werd het goede nieuws verkondigd, welk goede nieuws? Dat God van mensen houdt en hun leven wilt geven. Ik geloof ook dat dat onze opdracht is.

En het is natuurlijk veel makkelijker om vanaf de zijlijn kritiek te uiten, maar als we dat nu eens niet zouden doen en als iedereen binnen zijn eigen gebied zijn best doet om mensen te vertellen over een God die van hun houdt, dan zou het klimaat in kerkelijk Nederland toch een stuk mooier zijn?

Wij zijn erg blij dat Nederland kerken heeft als de Doorbrekers en iedere keer weer kijken we ernaar uit om bij hun te zijn. We voelen ons daar thuis. Het is daar feest, niet zozeer vanwege de presentatie, de lichten, de band en alles er omheen, nee… dat zijn slechts de uitingen van het feest, het is daar feest omdat ze Gods liefde hebben gevonden en dat mag ook gevierd worden.

Dus mocht je nog op zoek zijn naar een kerk en ergens in het midden van het land wonen (omgeving Barneveld / Amersfoort) dan wil ik je de Doorbrekers van harte aanbevelen en wie weet zien we elkaar daar nog eens!

Wil je meer weten over de Doorbrekers? Kijk dan even op www.doorbrekers.nl.

Gisteren werd ik door een vriend uitgenodigd voor een “Cloud Bijbelstudie”. Dat klinkt super spacy, maar het komt erop neer dat meerdere mensen een boek uit de Bijbel lezen en voorzien van hun eigen commentaar. Heel erg leuk om met andere enthousiastelingen de bijbel te bestuderen en te leren van hun en samen op zoek te gaan naar wat God tegen ons wilt zeggen door Zijn Woord. Op dit moment behandelen we het boek Markus en ik begon te lezen in hoofdstuk 1 en eerlijk gezegd zag ik niets nieuws. maar in hoofdstuk 2 werd ik gegrepen door de tekst van vandaag. Misschien ken je het verhaal wel van de vier vrienden die hun vriend bij Jezus wilden brengen. Aangezien er allemaal mensen om Jezus heen stonden en ze met geen mogelijkheid door de gewone route bij Jezus konden komen, kozen ze voor een ongebruikelijke route: via het dak.

Nu moet je het volgende voorstellen: Jezus is aan het spreken en opeens hoor je gerommel op het dak. Na het gerommel valt er wat stof naar beneden en opeens gaat het dak “open”. Er komt zonlicht in het huis en je ziet een man op iets van een brancard naar beneden komen, hangend aan wat touwen. En terwijl de man naar beneden komt zie je boven op het dak vier hoofdjes blij zijn omdat het allemaal lukt. Hoe zou jij reageren? Ik weet bijna zeker dat ik het een verstoring van de dienst zou vinden, zou willen ingrijpen en dan naar Jezus zou kijken, want hoe reageert de Meester? Jezus stopt met vertellen, kijkt naar de vier mannen op het dak en dan naar de man die naar beneden komt. Hij glimlacht en dan zijn we bij de tekst van vandaag.

Wat mij zo aanspreekt is dat hier duidelijk staat dat Jezus het geloof van de vier vrienden zag en toen de verlamde man genas. Misschien snap je mijn enthousiasme niet, maar dit stuk zegt mij dat ik niet moet ophouden met geloven voor een wonder in het leven van mijn vrienden. Ook al geloven mijn vrienden niet (meer), ik mag wel geloven voor hun. En ook al komen ze niet uit eigen kracht bij Jezus, ik mag ze brengen bij Hem. En de route maakt niet zoveel uit, zolang ik ze maar breng.

Dus dit is een bemoediging voor de vier vrienden. Dus iedereen die bidt voor zijn familie, vrienden, kennissen en/of collega’s die niet op eigen kracht of uit eigen beweging bij Jezus komen. Stop daar niet mee, maar blijf het doen. De Heer ziet jouw geloof, er is hoop. Change is coming!

Jezus kwam om de wet te vervullen. In eerdere overdenkingen hebben we wel eens gezien dat Hij het eindstation is van de wet en dat houdt dus in dat we op dat moment overgingen in een nieuwe fase, de fase van genade. Maar hier kwam ik persoonlijk altijd in een lastig parket, want ik kon de “balans” tussen wet en genade maar moeilijk vinden. Want hoe kan je spreken over de wet, als de wet is vervuld? Was het offer van Jezus dan niet voldoende? In vers 18 staat namelijk ook het volgende: Waar dat alles vergeven is, daar is geen offer voor de zonde meer nodig. Dus tja… hoe ga ik dit rijmen voor mezelf? Het mooie is dat de Bijbel het beste naslagwerk is voor de Bijbel Want als je kijkt in vers 16 en 17 dan zie je het volgende: “In hun hart zal Ik Mijn wetten leggen, in hun verstand zal Ik ze neerschrijven”. En even verder staat er “Aan hun zonden en wetteloosheid zal ik niet meer denken”. Er staat dus eerst dat God Zelf Zijn wetten zal leggen in ons hart en zal schrijven in ons verstand. Maar hoe kan God dat zeggen als de wet is vervuld? Een hoop vragen, maar no worries… we gaan zo landen (voor vandaag)… ik probeer alleen het plaatje voor je te schetsen dat ik voor me zie…

In vers 26 lees ik ook een bijzonder statement:Wanneer we willens en wetens blijven zondigen nadat we de waarheid hebben leren kennen, is er geen enkel offer voor de zonden meer mogelijk. En vers 28 en 29 gaan verder in dezelfde lijn: Voor wie de wet van Mozes naast zich neerlegt is er geen pardon; wanneer er ten minste twee getuigen een verklaring tegen hem afleggen, moet hij sterven. Hoeveel zwaarder zal dan de straf niet zijn, denkt u, voor wie de Zoon van God vertrapt, het bloed van het verbond ontheiligt – terwijl hij erdoor geheiligd is – en de Geest van de genade veracht? Spreken deze passages elkaar nu tegen? Want eerst wordt gezegd dat het offer van Jezus voor altijd is en nu lees je dat er toch nog zonde is? Is de genade niet genoeg? Is de wet nog steeds werkzaam?

Een hoop vragen… maar nu zijn we klaar om te landen. Ik geloof dat God door de Heilige Geest de wet in ons hart heeft gelegd en dat Gods Geest ons leidt door ons te helpen wanneer we Zijn Woord, de Bijbel, lezen. Op dat moment wordt het in ons verstand geschreven. Het begint dus in ons hart, want diep van binnen weten we eigenlijk wel wat goed is en fout, maar het komt in ons verstand naar mate we leren en ons laten onderwijzen. En Gods Geest helpt ons in dit proces. Waarom durf ik zo te zeggen dat het hier in vers 16 gaat om de geschreven wet? Nou, omdat voor het woord wetten in het Grieks het woord nomos wordt gebruikt en volgens de Vine’s Dictionary spreekt dat woord over een geschreven wet. Iets dat is voorgeschreven, te vergelijken met de wet van een land. Vaak wordt dan ook verwezen naar de wet van Mozes.

Wanneer we ons laten leiden door Gods Geest en dus willen leven voor Hem, dan is er genade om onze fouten te vergeven. Je hoeft dus helemaal niet perfect te zijn. Door het offer van de Heer Jezus zijn we schoon en geheiligd, maar voor hen die de genade te grabbel willen gooien en bewust hun eigen lifestyle willen behouden en zich bewust verzetten tegen de leiding van de Heilige Geest, voor die mensen is er geen offer voor de zonde mogelijk. Waarom? Omdat ze het offer van de Heer Jezus niet accepteren.

Zware woorden, maar voor hen die leven voor God is dit juist een enorme bemoediging. Daarom staan aan het eind van dit onderdeel ook de volgende woorden: Leg die onbeschroomdheid dus niet af, u zult er ruim voor worden beloond. Blijf juist volharden, want als u de wil van God doet, zult u ontvangen wat u beloofd is.(Heb. 10:35-36 NBV) Met andere, hou vast aan deze route, want God zal je geven wat je beloofd is. Laat je niet neerhalen door schuld of onzekerheid, maar weet dat je goed genoeg bent voor God, want het enige wat Hij van jou vraagt is jouw wil om Hem te volgen! Te gek toch? Just love the word of God!

Alhoewel het heel verleidelijk is om een hele studie te schrijven over deze vers zal ik mij puur richten op één ding, zodat de overdenking niet te lang wordt. Vandaag wil ik de focus leggen op het eerste deel van de tekst: U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen. Met de lessen uit de voorgaande hoofdstukken van Romeinen in het achterhoofd zie ik dit als een oproep aan de gelovigen. Denk hierbij aan een glas water. Het water neemt de vorm aan van het glas, omdat water in vloeibare staat als het ware vormloos is. Dit is te vergelijken met iemand die niet weet wie hij of zij is. Als je niet jouw identiteit in Christus hebt gevonden, dan ben je als water en is de wereld als het glas. Paulus vraagt hier ons hier iets wat uit eigen kracht onmogelijk is, want hij zegt dat we ons niet moeten aanpassen aan de wereld. Met andere woorden, we moeten niet de vorm van de wereld aannemen, maar hoe is dat mogelijk als wij leven in deze wereld? Paulus geeft ons direct antwoord op deze vraag, namelijk door ons te richten op God en dan zal Hij ons van binnenuit veranderen.

Waar de omgeving ons bijna dwingt om hun vorm aan te nemen, is de oproep van Paulus gericht op onze gezindheid (mindset/identiteit, dat wat in eerste instantie niet zichtbaar is). Stel dat je een steen hebt in een opgeblazen rubberen ballon. Dan zie je op het eerste gezicht alleen de vorm van de ballon, maar als je op een bepaalde kant druk gaat uitoefenen op de ballon, dan verschijnt aan de kant waar er druk wordt uitgeoefend de vorm van de steen! God weet dat de binnenkant uiteindelijk zichtbaar wordt, wanneer de situatie daarom vraagt. Daarom is het belangrijk dat onze mindset wordt vernieuwd, want dat zal onze uiteindelijke vorm bepalen..

Hoe maak je dit praktisch? Door jezelf te voeden met Zijn gedachten. Misschien is niet alles meteen hapklaar en begrijpelijk, maar stap voor stap worden dingen steeds duidelijker en ik hoop dat deze overdenkingen daar ook aan mogen bijdragen.

Dag 1 – Compassion hoofdkantoor en een veranderd leven
We kwamen maandagavond laat aan in El Salvador en gingen direct door naar ons hotel in San Salvador. De volgende ochtend ging de wekker vroeg (6.00 uur) en dat was op zich niet erg aangezien iedereen toch met een jetlag zat te worstelen en om 4 uur (12 uur Nederlandse tijd) al klaar wakker was. De eerste dag gingen we naar het hoofdkantoor van Compassion El Salvador. Daar mochten we hun week opening (die speciaal een dag was verschoven) mee maken  en kregen we een tour door het gebouw. Tijdens de tour kregen we heel veel informatie over het werk van Compassion in El Salvador. Na de tour gingen we lunchen op een project. Dat was dan meteen het eerste project dat we zouden zien. Aangekomen op het project werden we door heel veel kis welkom geheten. En het leuke was dat we gingen lunchen met de kids. Ik zag echt bij een droppie aan tafel. Na de lunch kregen we een mooie tour en lieten de kinderen zien wat er allemaal gebeurde op het project. Ik was direct onder de indruk.

Na de tour was het tijd voor een “home-visit”. Tijdens een home-visit ben je te gast bij een gezin, waarvan een of meerdere kinderen deel zijn van het project. Deze ontmoetingen zijn vaak heel erg bijzonder omdat je zo een kijkje krijgt in hun leven en dan ook pas de werkelijke impact ziet. Deze eerste dag waren we te gast bij een heel warm gezin. De vader vertelde ons dat hij vroeger in een bende zat. El Salvador staat bekend om haar vele bendes. En de bendes van El Salvador zijn niet te vergelijken met de bendes die je in Nederland ziet. Deze bendes zijn vaak zwaar gewapend en hebben hele wijken in hun bezit. Deze vader was deel van zo’n bende en zijn leven stond dan ook in het teken van geweld. Toen hij erachter kwam dat zijn vrouw zwanger was van hun eerste kind, besefte hij dat hij moest veranderen. Hij stapte toen uit het leven van de bendes. In El Salvador is er eigenlijk maar een manier om uit een bende te stappen en dat is door Christen te worden. De bendes respecteren om de een of andere manier de kerk en dus ook de keuze dat iemand uit een bende stapt om een nieuw leven als gelovige te beginnen. Deze vader maakte de stap. Helaas was er toch nog een bende die wraak op hem wilde nemen en werd hij alsnog met de dood bedreigd, maar wonder boven wonder is dat allemaal voorbij gegaan en leeft hij nog steeds. Vandaag de dag werkt hij voor de kerk en studeert hij. Hij vertelde dat dit mede komt door Compassion. Niet zo zeer dat Compassion hem ondersteunt, maar omdat zijn dochters in het project zitten valt er een enorme financiële last van zijn schouders, waardoor hij zich kan focussen op de toekomst. Het raakte me om te zien dat deze vader intens veel houdt van zijn gezin en een hart heeft voor zijn oude vrienden die veelal nog in die wereld van geweld leven. Het zijn dit soort mensen die hoop brengen in een land als El Salvador. Hoop dat mensen kunnen veranderen.

Dag 2 – Vuurwerk
Vandaag begonnen we weer vroeg en dankzij de jet-lag was dat wederom geen probleem. De reis ging vandaag naar Chalchuapa. Een klein stadje dichtbij de grens van Guatamala in het westen van El Salvador. We kregen het meest bizarre ontvangst ooit. Met vuurwerk, een drumband en bloemen werden we welkom geheten. Het was misschien zelfs een beetje vreemd om zo groots welkom te worden geheten, alsof wij zo bijzonder zijn… Maar ik wil het niet afbreken, want dit was hun manier om dankbaarheid te uitten naar al die honderden sponsors die dit werk mogelijk maken. Na het welkom was er een korte kerkdienst waar kinderen muziek maakten en ik was diep onder de indruk van het muzikaal talent dat er is in dit mooie land. Zoveel getalenteerde musici en vocalisten. Nooit eerder heb ik zoveel van die talenten bij elkaar gezien en gehoord. Het was puur genieten. Van kleine kids die bijna even groot zijn als hun basgitaar tot drummers die je amper boven hun drumstel ziet uitkomen. Maar wanneer deze jongens en meiden (want die hebben we ook gezien) samen spelen en je je ogen zou sluiten, dan zou je denken dat er volwassenen spelen.

Ook vandaag was er weer een home-visit op het programma en we mochten op bezoek bij een gezin van vier. De vader van het gezin werkte als verkoper. Iedere dag ging hij rond op de fiets om eten te verkopen en zondags was hij voorganger van een klein kerkje. We zaten buiten onder een dak gemaakt van golfplaten. Later hoorden we dat daar ooit het huis stond, maar dat een storm het huis had verwoest. Er was geen geld voor een nieuw huis, dus werden er een paar palen in de grond geslagen en werden op die palen wat golfplaten gezet. Ze sliepen in het kerkje. Zoals gezegd was het een klein kerkje. Ze hadden maar iets van 8 bezoekers per zondag (incl. het gezin waar we waren) en op zich was dat prima, want veel meer mensen pasten ook niet het kerkje. Het was bizar om te zien dat mensen op deze manier kunnen wonen, het breekt mijn hart om dit te zien. Maar het enthousiasme en optimisme van dit gezin was zo bijzonder. Het allermooiste was nog dat de twee kinderen via Compassion nu wel naar school kunnen en dat ze de kans hebben om door onderwijs een andere toekomst te hebben. Ik ben echt tot het besef gekomen hoe belangrijk onderwijs is. In ons land is het normaal, we staan er niet bij stil hoe het zou zijn als onze kinderen niet naar school zouden kunnen gaan.

Terugkijkend zie ik nog iets bijzonders aan het werk van Compassion in een land als El Salvador. Omdat Compassion alleen maar via de lokale kerk werkt, zorgt Compassion ervoor dat de lokale kerk weer een centrale plaats krijgt binnen een gemeenschap. De kerk wordt zo (weer) een plaats waar men kan komen voor hulp ongeacht ras, huidskleur, geloof of overtuiging. Het geloof krijgt zo op een hele zichtbare manier handen en voeten. En omdat de lokale kerk weer deel wordt van de community, verdwijnen eventuele grenzen en wordt de kerk weer een relevante, laagdrempelige plaats waar je naartoe kan gaan. Nicky Cruz schreef ooit dat de kerk als een vuurtoren moet zijn. Een vuurtoren die de schepen op zee laat zien waar de veilige haven is. In tijden van dichte mist namen de mensen het licht uit de vuurtoren mee naar buiten en gingen ze zo ver als mogelijk richting de zee lopen om zo onder de mist het licht te laten schijnen zodat de boten toch nog de haven weten te vinden. En dit is precies wat ik in El Salvador zag gebeuren. De kerk was zichtbaar in de community en een veilige haven voor een ieder. Ik hoop dat de kerk in Nederland ook (weer) deze status zal krijgen, hoe mooi zal dat zijn!

Dag 3 – Avi
Vandaag werden Sharon en ik gevolgd door de camera. De meeste ambassadeurs hebben een “eigen” filmpje die ze tonen tijdens een concert. Zelf had ik al een film van mij en mijn toenmalig sponsorkind Ivan. Dit filmpje is alweer 4 jaar oud en het was tijd voor een nieuwe film, een die meer up-to-date was. Sharon en ik gingen op bezoek bij Avi. Avi is een hele spontane meid van 14 jaar en heeft een Nederlandse sponsor. Zo op het eerste gezicht snap je niet waarom ze in het project zit. Ze ziet er alles behalve arm uit. Ook toen we bij haar thuis waren zag het er allemaal prima uit. Haar moeder vertelde over haar werk (tortilla’s bakken) en we vroegen naar de opbrengst en dat klonk allemaal erg goed. Haar moeder verdiende 20 USD per dag en dat is erg veel in El Salvador. Maar toen we verder gingen vragen kwam de harde realiteit aan het licht… 20 USD is inderdaad veel, maar dat waren wel de top dagen… en het geld verdiende geld was voor 9 personen… verder kwam het ook regelmatig voor dat er een oogst mislukte door de zware regenval tijdens het regenseizoen. Omdat het gebied in een lager gelegen gebied lag, was er dan vaak sprake van wateroverlast waardoor hele velden verzopen met als gevolg een mislukte oogst. Wanneer dit gebeurde, dan gingen de prijzen van de grondstoffen omhoog en werd de winst aanzienlijk minder. Kortom, de 20 USD was alles behalve de dagelijkse realiteit. Ook kregen we een “tour” van Avi en we kwamen er snel achter dat het mooie gedeelte niet van haar familie was, maar dat de hele familie bij elkaar leefde en samen een stuk land had. Toen Avi het “huis” liet zien waar zij en haar moeder, broer en zus woont werd ik even stil. Het was een woning gemaakt van houten palen en kippengaas die moest dienen als muren. Het dak bestond uit golfplaten. Lakens over het gaas zorgden ervoor dat er niet te veel zonlicht naar binnen kwam. Een laken in het midden van het huis moest dienen als binnenmuur tussen haar kamer en haar moeders kamer. Haar moeder lag samen met haar broertje (baby) in de ene kamer en Avi deelde haar kamer (en bed) met haar 3 jaar jongere zus. Ondanks deze bizarre omstandigheden was Avi een vrolijke meid vol met dromen. Haar manier van kijken naar het leven maakte me stil en deed me beseffen dat wij best wel verwend zijn. Als je bedenkt waar wij om kunnen klagen en zij, die alle reden hebben om te klagen, zijn tevreden, dankbaar en hoopvol, dan denk ik dat ik nog veel kan leren van hun.

Door alle gesprekken heen heb ik gemerkt dat deze bijzondere mensen niet zo zeer hun ogen sluiten voor hun omstandigheden, maar dat ze er veel meer voor kiezen om woorden van geloof en hoop te spreken, in plaats van toe te geven aan de situatie. Dit liet me zien dat deze mensen een enorm vertrouwen hebben in God en eigenlijk was dat ook alles wat ze nog hadden. In het begin dacht ik dat het aangeleerd gedrag was, de standaard kreet dat ze vertrouwen op God en dat God wel zou voorzien. Terugkijkend besef ik dat God en hun geloof in God alles was wat ze daadwerkelijk hadden, een kostbaar “bezit” dat ver boven ieder aards bezit gaat. Dat is dan ook iets wat ik graag mee terugneem naar Nederland.

Dag 4 – Workshops
Na drie dagen van projecten bezoeken en home visite was het tijd voor de workshops. We gingen naar een hele mooie kerk en werden opgewacht door honderden kinderen uit verschillende projecten. De dag begon met muziek en daarna beet Lee Ann de spits af met de eerste plenaire sessie. Ze deelde haar verhaal en ze wist de kinderen echt te boeien. Ze eindigde haar verhaal met een mooi statement: Het leven met God is een avontuur! Ze sprak woorden van hoop en leven en je zag de ogen van de kids twinkelen. Ze geloofden haar verhaal en om eerlijk te zijn, geloofde ik haar ook! Alles is mogelijk, als je maar durft te geloven en ervoor durft te gaan. Na een korte break ging Hanne verder. Het was Hanne’s eerste spreekbeurt en dat maakte het misschien wel extra spannend, maar aan de andere kant zorgde dat er ook voor dat Hanne alles gaf wat hij had. Hij was eerlijk, open en zei de dingen gewoon zoals ze zijn. Een van de statements die me bij zijn gebleven was dat het altijd om God moet gaan en dat we dat vaak genoeg vergeten. Ik vond het te gek dat hij gewoon eerlijk was en zijn fouten durfde te delen. En als klap op de vuurpijl mocht Sharon de jongeren ook toespreken. Misschien ben ik niet helemaal neutraal, maar ik vond haar speech echt het beste. Ik was al haar fan, maar ze heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Wat mij betreft is Sharon de ideale spreekster voor iedere vrouwen/jongeren conferentie en kan ze op een hele mooie en pure manier haar boodschap communiceren. Het was een boodschap van hoop, een boodschap van je verleden overwinnen en een die zei dat alles mogelijk is als je maar durft te dromen. Ze eindigde met een bijzonder mooi statement: Uitmuntendheid (Excellence) heeft niets te maken met perfectie, maar alles met het beste geven. God is niet op zoek naar perfecte mensen, maar naar mensen die puur zijn en dus helemaal voor God willen gaan. It’s all about giving your best. Na Sharons speech was het de beurt aan Reni en Elisa om te zingen en wij hielpen allemaal mee. Ik ging zelfs drummen

Hierna gingen we verder in kleinere groepen. Sharon en ik deden de workshops voor de vocalisten. Ik begon met een korte overdenking met betrekking tot muziekteams in de kerk. Daarna gingen we aan de slag met basis techniek en stap voor stap verder om de kids te helpen met zoveel mogelijk tips en trucs met betrekking tot ademhaling, ademsteun en zangtechniek. Het was bijzonder om zoveel leergierige kinderen bij elkaar te zien. Er waren ook zo twee uren voorbij. Het ging super snel. Ik hoop dat de info is blijven hangen en dat we iets mochten bijdragen, iets blijvende mochten investeren in deze kinderen.

Dag 5 – Het concert
Voor de kinderen was dit ongetwijfeld het hoogtepunt van deze week. Honderden kinderen waren gekomen om het concert bij te wonen. En het was gelukkig niet alleen een feestje van een stel Hollanders, ook de kinderen uit de projecten deden mee en hadden nummers voorbereid. En wat kunnen deze kinderen knallen. We hoorden (best pittige) nummers van Israel Houghton voorbij komen alsof ze “Dit is de dag” en “Ja God is goed” aan het spelen waren. Het was genieten en ik geloof dat de hemel ook aan het genieten was.

Wij Nederlanders deden ook elk een paar nummers en je kon merken dat de kinderen het leuk vonden. Ik besloot last minute “Friend of God” te spelen. En omdat we een drummer nodig hadden besloot ik om een van de drummers uit El Salvador te vragen. Wat kon die jongen rocken zeg! Heerlijk gewoon! Aan het eind van het concert kwam de grote verrassing. Dankzij de hulp van veel sponsoren konden we een CD maken voor de kids in El Salvador. Het album heet “Groeten uit Holland” en toen Jan Willem bekend maakte dat iedereen een CD kreeg begon de hele zaal te juichen. Ik moest mijn tranen bedwingen toen ik zoveel dankbaarheid en vreugde hoorde.

Dag 6 – Kerkdienst
Zondagochtend ging de wekker (weer) vroeg, want we gingen een kerk bezoeken. De kerkdienst begon om 10 uur en in eerste instantie was ik blij, want dat betekende uitslapen voor ons… maar al snel kwam ik erachter dat we ons al om 8 uur mochten melden om het project te bezoeken dat gekoppeld was aan die kerk Het is bijzonder om te zien hoe vindingrijk de projecten zijn om geld te verdienen. De kinderen in dit project kregen les in landbouw en hadden een echte kippen boerderij. Het doel was om de kinderen te helpen en te onderwijzen. Op deze manier konden de kinderen hun ouders ook helpen, maar het bij-effect was dat er extra inkomsten werden gegenereerd op het project en dat ze zo meer activiteiten konden ontplooien.

Na de kerkdienst mochten we even de toerist uithangen. We gingen met z’n allen naar een heel mooi dorpje. In het dorpje hebben we heerlijk gegeten en daarna rond gewandeld. Het was mooi om ook de andere kant van El Salvador te zien. Na zoveel armoede te hebben gezien zou je haast kunnen denken dat er alleen armoede is, maar El Salvador heeft ook erg mooie architectuur en is rijk aan kleur en creativiteit.

Dag 7 – LDP, de leiders van morgen
Vandaag hadden we het voorrecht om 5 LDP studenten te ontmoeten. LDP staat voor Leadership Development Program en is het programma van Compassion dat volgt op het bekende kind-sponsor programma. Het LDP is ontwikkeld voor zeer getalenteerde jongeren die uitblinken tijdens het kind-sponsorprogramma. Wereldwijd zijn er al veel LDP-ers en enkele ex LDP studenten zijn verder gekomen dan ze zelf ooit hadden kunnen bedenken. Een ex-LDP studente was als kind gered uit de steengroeve en is nu een advocate die zich inzet voor de vrouwenrechten in haar land. Twee andere ex-LDP studenten zijn nu lid van het parlement van hun land en zo zijn er meer succesverhalen te noemen. De 5 studenten die wij hebben ontmoet wacht ook een bijzondere toekomst. Een van deze studenten heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Ik geloof met heel mijn hart dat deze jongen nog best wel de nieuwe president van El Salvador zou kunnen worden. Waarom? Omdat deze jongen een drive heeft die ik nog niet vaak heb gezien. Een jongen die een hart heeft om te dienen, maar een neus heeft voor ondernemerschap. Bescheiden genoeg om klein te blijven, maar vertrouwen genoeg om groot te denken. Ik heb leuk met hem kunnen babbelen en als hij over 20 jaar president is, dan kan ik tegen hem zeggen: “Told you so!”

Met de LDP-ers gingen we zip-linen. Dat was super tof! We gingen de bergen in en legden een parcours van 14 “lijnen” af. Als je zip-linet dan hang je aan een kabel. Een katrol zorgt ervoor dat je beweegt en je remt met je handschoen. De eerste paar lijntjes waren kort en niet zo hoog, maar bij lijn 4 hing je zo’n 125 meter boven de grond (super mooi uitzicht) en was het kabeltje zo’n 280 meter lang. Dat gaf zo’n mega kick en was super mooi om mee te maken. Ik zou het iedereen aanbevelen! Na het zip-linen bezochten we een koffie plantage en toen was de dag alweer voorbij.

Dag 8 – CSP
De laatste dag was het de beurt voor het jongste onderdeel van Compassion. Het CSP, Child Survival Program. In veel van de landen waar Compassion actief is sterven de meeste kinderen nog als ze baby zijn. Door gebrek aan kennis en ondervoeding halen veel van deze baby niet de leeftijd van 4 (wanneer ze in het kind-sponsor programma kunnen komen). Omdat Compassion er is voor de kinderen (en dus ook de kleinste kids) is het CSP in leven geroepen. We kregen uitleg over dit programma en zagen hoe in dit geval de moeders onderwijs kregen en steun. Moeders krijgen taalles, leren een vak en krijgen zo weer een toekomst.

Tot slot…
Ik heb veel gezien en ik heb lang niet alles kunnen delen. Veel van de emoties en dingen kan ik ook (nog steeds) niet onder woorden brengen, maar ik weet wel dat ik heb gezien dat Compassion verschil maakt in het leven van de kinderen die ik mocht ontmoeten. Ik zal dan ook mijn uiterste best doen om hun verhalen te vertellen in Nederland en hopelijk kan ik op deze manier mijn steentje bijdragen.

Voor nu: Bye El Salvador, I hope to see you again!

Blessings, Gilbert

Voor een foto impressie moet je even naar http://elsalvador201109.posterous.com/gracias-el-salvador gaan.

PS Sharon en ik hebben besloten om een kind te gaan sponsoren in El Salvador. Als jij die stap ook wilt maken dan nodig ik je uit om de website van Compassion (www.compassion.nl) te bezoeken.

Ik hou enorm veel van deze belofte, iedere keer weer word ik enthousiast bij het lezen van deze woorden. Het is toch mooi om te weten dat God het beste met je voor heeft? Maar weet je wat het gevaar van een belofte is? Dat we gaan wachten en met wachten bedoel ik, dat we passief wachten… Denk bijvoorbeeld aan de tekst uit Jesaja 40:31 (Zij die de Heer verwachten…) Weer zo’n mooie belofte. In het Engels staat er “They that wait upon the Lord“. Vroeger dacht ik dan dat ik moest wachten op de Heer, zoals je wacht op de bus. Maar wist je dat het woord verwachten hier komt van het Hebreeuwse woord qavah? Ik heb me laten vertellen dat er 26 (!) verschillende Hebreeuwse woorden voor het Nederlandse wachten/verwachten zijn, ieder woord met een specifieke betekenis. Qavah is alles behalve een passief wachten, maar heeft alles te maken met verwachting, uitkijken naar, hoop putten uit het vooruitzicht, actief en levend. En ik geloof dat dat de juiste houding is met betrekking tot het “wachten” op Gods beloften.

Wanneer je de belofte van vandaag leest, dan is de setting van de belofte erg belangrijk. Jeremia schrijft deze brief aan de ballingen die Nebukadnessar vanuit Jeruzalem naar Babel had gevoerd. Leven in ballingschap betekent dat je bent verdreven uit je eigen land. Deze mensen hadden alle reden om zich vergeten te voelen, omdat ze waren afgesneden van hun volk en daarnaast waren ze vreemdelingen in een ander land. Maar ondanks dat roept Jeremia hun op om huizen te bouwen, hij zegt dat ze tuinen moeten aanleggen en moeten eten van de opbrengst. Dit betekent dat ze het vreemde land tot hun thuis moeten maken. Je bouwt een huis als je gaat settelen, anders zet je een tent op. Verder schrijft hij dat ze moeten toenemen en niet afnemen. Dit geeft aan dat ze een mindset moeten hebben van groei en dus niet in je schulp kruipen en hopen dat alles voorbij gaat, maar naar buiten treden. Jeremia schrijft dat ze huwelijken moeten aangaan, dat betekent dat je sociaal betrokken moet zijn. Want zonder relaties, geen huwelijken. Overigens is dit ook een belangrijke sleutel voor groei. Dan zegt hij dat ze moeten bidden voor het welzijn van de stad waar ze zijn. Vervolgens gaat hij nog een stap verder door te zeggen dat ze zich moeten inzetten voor de bloei van de stad want de bloei van de stad, is ook hun bloei. Dit woord alleen is al super! Want dit betekent dat hun bloei en de bloei van de stad aan elkaar gelinkt zijn. Dat alleen is al iets om over na te denken.

Wat kunnen wij hier nu van leren? Voor mijzelf is het duidelijk, ik voel me ook enorm aangesproken door deze teksten, want ook ik voel me soms alleen als Christen, maar wanneer ik dit lees word ik bemoedigd. Het herinnert mij eraan dat ik niet de mindset van het “tijdelijke” moet hebben, maar me moet settelen in deze wereld. Bouwen aan een toekomst, ook al weet ik dat Jezus terugkomt, niet leven in de toekomst, maar in het hier en nu. Verder leer ik dat me niet eeuwig moet terugtrekken in mijn eigen (veilige) omgeving, maar met twee benen in de wereld moet staan. Sociaal betrokken zijn, om zo licht te zijn in de wereld. En tenslotte bidden voor mijn stad en mij inzetten voor de bloei van de stad. Of nog concreter, bidden voor mijn werkgever en mij inzetten voor de bloei van mijn werkgever, want als het goed gaat met mijn werk, dan zal ik er ook door bloeien! En deze actieve houding kunnen we hebben, omdat we gerust mogen zijn in deze financiële crisis, omdat we weten dat Gods plan voor ons vast staat! En om de woorden van the Message te citeren: Ik heb het allemaal gepland – plannen om voor je te zorgen, niet om je te verlaten, plannen om jou de toekomst te geven waar jij op hoopt! Snap je? God heeft onze toekomst al helemaal uitgevogeld, dus daar hoeven we ons niet druk om te maken. Dus aan ons de uitdaging om niet te wachten op de belofte, maar om de belofte te leven!