Op 18 maart, bijna drie maanden geleden nam ik afscheid van mijn toenmalige werkgever ProActive om fulltime aan de slag te gaan voor re:connect. En eerlijk gezegd was ik op dat moment als het kind op de foto hierboven. Ik was klaar om er helemaal voor te gaan, terwijl ik ook helemaal niet wist wat ik kon verwachten. Als je bedenkt dat ik toen pas een maand daarvoor was begonnen om iets van een support groep te vormen door het schrijven van het stuk Oversteken wist ik toen nog niet eens of we echt rond zouden komen. Het was een sprong in het diepe, een stap in geloof, maar terugkijkend ben ik mega dankbaar dat ik die stap heb genomen.

Vertrouwen 2.0

Iedere maand is spannend, maar toch ook weer niet. Het doet me denken aan die scene van Indiana Jones and the Last Crusade waar Indiana Jones een stap moet nemen en dan na de stap pas ziet dat daar een brug is. Ik weet dat we de overkant gaan halen, maar ik heb iedere maand geen flauw idee hoe het nu gaat gebeuren. Vind ik het soms eng? Ja! Maar aan de andere kant is het ook zo gaaf. Deze hele fase heeft ons vertrouwen in God en Zijn voorziening naar een nieuw niveau getild.

Zou het makkelijker zijn geweest als we bij voorbaat wisten dat we iedere maand meer dan genoeg zouden hebben? Waarschijnlijk wel, maar aan de andere kant weten we nu eigenlijk ook dat we iedere maand meer dan genoeg zullen hebben. Maar waar ik het voorheen verwachtte van een aardse werkgever, leer ik nu om te vertrouwen op mijn hemelse Werkgever.

Ready for takeoff!

Maar als ik heel eerlijk ben, dan waren de afgelopen maanden niet makkelijk. En af en toe was het zelfs heel spannend, want men zegt wel mooi dat God nooit te laat is, maar ik merk nu dat Hij ook niet echt te vroeg is. Maar tegelijkertijd waren de afgelopen maanden ook niets minder dan geweldig. Ik mocht mij fulltime inzetten voor de droom die ik nu mag leven, namelijk leven voor God door mij in te zetten voor de mensen van re:connect en eigenlijk iedereen die ik tegenkom. En dit alles mag ik doen, zonder dat mijn gezin eronder moet lijden. Mijn vrouw en dochters zijn mij niet kwijtgeraakt door de gemeente en dat is – vind ik – geweldig! Ik kan nu een goede echtgenoot en papa zijn voor mij gezin en daardoor ook een betere voorganger voor re:connect.

En als ik heel eerlijk ben, geloof ik dat wij als gezin, maar ook als kerk ready for takeoff zijn. Wat bedoel ik daarmee? De afgelopen drie jaar waren nodig om het vliegtuig – dat re:connect heet – op de startbaan te manoeuvreren en nu gaan we pas echt beginnen. Begin dit jaar zei ik dat ik geloof dat we als kerk zullen groeien naar 500 personen. Niet dat het om aantallen gaat, maar het gaat wel om 1 persoon en dat dan 500 keer. Ik geloof dat groei een bij-effect is van wat God wil doen binnen re:connect. En dat is mensen (re)connecten met God en elkaar.

Het lijkt nu alsof er van alles bij elkaar komt, alsof de puzzelstukjes in elkaar vallen. Een gemeente die groeit, een sterk en divers kernteam, te gekke teamleiders, een enthousiast team en in dit alles staat Christus meer dan ooit centraal binnen re:connect. En dan heb ik het niet eens over de bijzondere Heaven on Earth avonden waar we echt Gods leiding ervaren en de drang om steeds meer naar buiten gericht te zijn als kerk door ons meer in te zetten voor de mensen om ons heen.

Ik schrijf dit stuk allereerst als reminder voor mij zelf: God is trouw en zal voorzien, zelfs wanneer ik het even niet meer zie of begrijp. En ik geloof dat God een plan heeft met onze stad en de regio waarin onze stad zich bevindt en dat wij met re:connect een rol mogen vervullen binnen dat mooie plan. En ik weet niet precies hoe en wat er allemaal gaat gebeuren, maar dit weet ik wel: we gaan ervoor!

Comments are closed.