Vandaag kreeg ik een pakketje van de 4de Musketier, mijn Muskathlon t-shirt. Nu wordt het menens. Vorig jaar begon ik al met een te enthousiaste aanpak, vanuit niets begon ik 5K te rennen. Dat leek een goed plan, maar mijn linker knie vond het minder relaxed. Ik besloot om een half jaar niets anders te doen dan te lopen. En sinds twee weken loop ik weer, maar nu volgens een trainingsschema. In 8 weken naar een nette 5K, dan in 16 weken naar de 10K om vervolgens in 16 weken te bouwen naar 21K om uiteindelijk in 16 weken naar de 42K te gaan. Ik heb er enorm veel zin in.

Mijn reis tot nu toe

Misschien vraag je je af hoe ik op het wilde idee kwam om een marathon te rennen. Het is in feite heel simpel. Steeds meer mensen in mijn omgeving werden enthousiast over de Muskathlon. Ik zag regelmatig posts van Tiemen (Compassion) voorbij komen over de Muskathlon. Sterker nog, we hadden het er ook over in gesprekken. En natuurlijk ook de posts van Jafeth, Sifra en Tanja (InSalvation) waar je alleen maar enthousiast van kan worden. Op een gegeven moment hoorde ik dat de Muskathlon voor Compassion wellicht in Indonesië zou plaatsvinden en dat was de laatste push die ik nodig had: ik wilde nu echt meedoen aan de Muskathlon voor Compassion in mijn geboorteland, Indonesië.

Voor iemand die niet echt sportief is lijkt een marathon een onmogelijke taak. Het was ook echt geen bucketlist item van mij. Dus het vereiste een echte stap uit mijn comfort-zone, maar misschien is dat juist datgene wat mij triggert. Ik heb ontdekt dat je juist groeit wanneer je het lef hebt om te stappen uit je comfort-zone en dat is best iets spannends, want ik heb geleerd van Michiel (van andersdenken.nu) dat je in de stress-zone kan komen wanneer je te ver gaat. Maar als je de balans weet te vinden en te behouden dan kan je juist ontwikkelen als persoon. Voor mij was de stress-zone dus een knie blessure, daar heb ik van geleerd en nu let ik op de balans en merk ik dat een 5K run helemaal niet meer zo heftig is en ik ren zonder pijn (en dat is ook fijn).

Stap uit je comfort-zone om anderen te helpen

Mijn motto werd dus: Stap uit je comfort-zone om anderen te helpen. En dat klinkt zo eenvoudig, maar het is o zo waar! Maar ik merkte in alle eerlijkheid dat ik meer waarde hechtte aan mijn comfort-zone dan het ledigen van de nood van iemand anders. En ik hoor je al denken: “Ja, maar je hoeft niet helemaal naar Indonesië om mensen te helpen. Dat kan ook prima hier in Nederland”. En daar heb je helemaal gelijk in! Daarom heb ik mij ook aangemeld als vrijwilliger bij Present om anderen te helpen met kleine (eenvoudige) klusjes in huis. En daarom willen wij met re:connect ook de handen uit de mouwen steken in Haarlem en hebben wij ook het plan om in de week (of weken) voor Kerst Haarlem te overspoelen met goede daden.

Mijn comfort-zone is in mijn ogen niet meer zoveel waard. Althans, ik waardeer mijn comfort, maar ik heb ontdekt dat ik niet minder aan mijzelf hoef te denken wanneer ik gewoon meer aan anderen denk. It has never been about me, but all about Him and making Him known. Een voorganger die mij hieraan herinnerde is Anton. Hij is voorganger van een gemeente in Berastagi (dorpje bij Medan, Sumatra, Indonesië). Enkele jaren geleden kwam iemand een kind brengen bij de kerk met de vraag of hij en zijn vrouw het kind wilden opvangen. Pastor Anton en zijn vrouw twijfelden niet en vingen het kind op. Dat nieuws ging rond en inmiddels zijn zij de ouders van 18 kids. Ik schrijf bewust ouders omdat alle kids deel zijn van het gezin. Deze voorganger en zijn vrouw stapten uit hun comfort-zone om anderen te helpen. En zijn voorbeeld heeft diepe indruk gemaakt op mij.

Morgen ga ik weer rennen. Op het programma staat een lekkere intervaltraining. Ik heb er zin in. En op de dagen dat ik geen zin heb denk ik nu aan pastor Anton en zijn passie voor kids. Heerlijk hoe passie aanstekelijk is. Want ook ik wil kinderen helpen. Met deze Muskathlon hoop ik 10K op te halen, geld dat wordt ingezet in de strijd tegen extreme armoede. Denk aan eten, onderwijs, kleding en medische zorg voor kinderen die opgroeien in armoede zodat zij de tools hebben om een vak te leren zodat zij en hun toekomstige kinderen niet in die armoede hoeven op te groeien. En voor dit doel stap ik graag uit mijn comfort-zone!

Call to action

Nu mijn vraag aan jou. Welke stap mag jij zetten om anderen te helpen? Misschien een Muskathlon of een keer koken voor je buren? Misschien is het een keer klussen bij iemand via Present of aanmelden voor Serve the City? Ik weet het niet, maar iemand zei ooit tegen mij: If you see a problem you have two options: you can either become part of the problem by doing nothing or part of the solution by solving it.

 


Meer informatie over mijn muskathlon

Allereerst kan jij me helpen richting die 10K. Dat kan je doen door een donatie te doen via mijn Muskathlon pagina. Je kan ook een kind sponsoren via Compassion, dat geldt als een donatie van 1.000 euro, omdat structurele hulp altijd meer waard is dan een eenmalige gift. Maar je kan natuurlijk ook overwegen om zelf een Muskathlon te rennen, gewoon omdat dit stuk voor jou de laatste push is.

Verder denk ik erover na om in het najaar een tour te doen langs kerken met een te gekke band om aandacht te vragen voor de Muskathlon. Mocht jij ons willen uitnodigen dan hoor ik dat graag.

 

Comments are closed.