Vandaag werd Brussel geraakt door een aanslag. Eerst twee explosies op de vluchthaven in Zaventhem en kort daarna een explosie in een metrostel tussen Kunst-West en Maalbeek. Ik las net dat er al zeker 34 doden zijn en heel veel gewonden. 34 levens die abrupt zijn geëindigd en tientallen, zo niet honderden, levens die nooit meer hetzelfde zijn door een daad van haat. En natuurlijk ben ik, samen met heel veel anderen, geschokt en geraakt.

En terwijl social media nu volstroomt met steunbetuigingen naar de mensen van Brussel en België, kan ik niet anders dan even stilstaan en denken aan de aanslagen in Ankara, waarvan er een nog geen twee weken geleden heeft plaatsgevonden en de andere in februari eerder dit jaar. Daar zijn ook tientallen leven geëindigd door een laffe daad van haat en zoveel honderden levens voor altijd veranderd. Overigens is dit geen aanklacht aan iedereen die nu solidair is met Brussel en het Belgische volk, want waarom zou ik tegen een goede daad schrijven? Nee, dat is niet de reden achter dit stuk. Maar ik loop wel rond met een vraag en die vraag wilde ik van mij afschrijven.

Waarom raakt dit mij?

Natuurlijk kan ik nu wel net doen alsof het nieuws van Ankara mij net zo heeft geraakt. Maar als ik heel eerlijk ben heeft het nieuws van die aanslagen mij veel minder geraakt en dat vind ik heel erg om toe te geven. Waarom raakt het nieuws van de aanslagen in Brussel mij dan de aanslagen in Ankara? Is het, dat een leven van onze Zuiderburen meer waard is dan een leven van iemand in Turkije? Natuurlijk niet! Eerlijk gezegd heeft het heel weinig te maken met België of Turkije, maar vooral met mij… En hoe egocentrisch dit ook mag klinken, dit is de waarheid. Omdat België dichterbij ligt, komt het nu voor mij dichterbij. Het komt nu in de buurt van mijn eigen leefwereld, mijn bubble.

Het raakt mij. En ik ben er nog niet uit welke emoties nu allemaal door mij heen gaan. Het is een mix tussen verdriet, boosheid, ongeloof en angst. Daarom wil ik, samen met zoveel anderen, een statement maken. Of het nu is via dit stuk of een post op social media. Gewoon om te laten zien dat ik, dat wij niet gebukt gaan onder angst, maar blijven staan omdat we geloven in vrijheid ondanks onze angst of onzekerheid. Sorry dat ik dit stuk niet heb geschreven na de aanslagen in Ankara, maar blijven zwijgen omdat ik toen niets schreef is ook niet de oplossing. Dus vandaag schrijf ik wel. Of dat nu is voor België, Turkije of ieder ander land waar terroristen angst willen zaaien. Of voor de miljoenen mensen die vluchten voor oorlogsgeweld. Vandaag sta ik voor vrijheid en vrede! Sta jij met mij?

1 Comment

  1. Ria Braaf-Fränkel

    Heel herkenbaar Gilbert!
    Maar…..inderdaad….het gaat om vrijheid en vrede!
    Daar wil ik samen met jou in staan! En in de verwachting blijven van de hoop die alleen De Vrede Vorst de wereld kan brengen. Intussen ook blijven doen wat wij kunnen om onze medemens tot steun te zijn.