Afgelopen vrijdag had ik een mooi Bob de Bouwer moment. Ik ben bezig om een IKEA bed om te bouwen naar een “zandkasteel-bed”. In principe komt het erop neer dat ik om het bed iets maak wat moet lijken op een kasteel en een TROFAST kast gebruik als nieuwe trap om naar boven te klimmen. Voor de gemiddelde klusser is dit een klus van niets, maar voor mij staat dit gelijk aan het bouwen van de Eiffeltoren. Ik ben niet handig en heb hier totaal geen ervaring mee, maar ik wilde dit doen voor Isa. En nadat de IKEA dingen in elkaar waren gezet, was het afgelopen vrijdag dus de tijd foor de volgende fase in mijn avontuur: de trapleuning maken voor de TROFAST kast.

Hou vast aan de missie

Ik begon met het maken van een “bouwtekening”, want dat leek me wel een goed plan. Dus alle maten opmeten en dan schetsen. Toen naar de bouwmarkt om de benodigde spullen te halen, waarna ik echt aan de slag kon. En terwijl ik bezig was met de balkjes kwam ik er na een poos achter dat mijn plan wat fouten bevatte… Tja, wat ga je dan doen? In eerste instantie wilde ik niet afwijken van het plan, want dat was toch echt goed doordacht. Ik had tijd gestoken in het plan en was er ook trots op. Maar op een gegeven moment herinnerde ik mij weer wat ik aan het doen was: ik was een trapleuning aan het maken! En alhoewel het plan volgen hierbij kan helpen, was dat niet de missie! Het is zo belangrijk om de missie vast te houden, ook als dat betekent dat er geen ruimte meer is voor het originele plan. Het plan dient namelijk de missie, niet andersom.

En misschien klinkt dit gek, maar tijdens het timmeren had ik dus echt een lesson-learned moment. Hoe veel mensen houden zich krampachtig vast aan het plan waardoor ze de missie uiteindelijk uit het oog verliezen? En vaak beginnen we goed, maar verliezen de why uit het oog omdat de what belangrijker is geworden? Misschien komt het wel omdat het plan ervoor zorgt dat de missie tastbaar of zichtbaar wordt. Dus ik begrijp het zeker, maar dat iets begrijpelijk is maakt het niet per definitie goed.

Dit stukje is een reminder aan mijzelf om te blijven evalueren en de missie niet uit het oog te verliezen. En wie weet heb jij er ook wat aan. Wat je wel niet kan leren van een Bob de Bouwer avontuur 🙂

 

Comments are closed.