Misschien niet het meest vrolijke plaatje, maar het laat wel goed zien hoe ik mij de afgelopen weken van tijd tot tijd heb gevoeld m.b.t. re:connect. Ik geloof met heel mijn hart dat we aan de rand staan van een nieuw seizoen, maar net zoals bij een geboorte van een nieuw kind kan het laatste deel van de rit juist erg lastig zijn. Ik weet nog goed hoe dat ging bij Isa. De onmacht die ik voelde, omdat Sharon de persoon was die al het werk deed (en de ondragelijke pijn moest dragen). En het ergste was nog dat ik zag dat Isa er zo goed als was, maar ondertussen kon er nog van alles misgaan….

Ik geloof dat we aan de grens staan van een nieuw seizoen. Een seizoen van liefde, persoonlijke groei, vriendschappen en toewijding waarbij God en God alleen het centrale middelpunt is. Maar net zoals bij de geboorte van Isa, zie ik nu ook dat het zo dichtbij is, maar ondertussen nog zo ver weg. En natuurlijk is het verhaal van re:connect voor de gemiddelde buitenstaander een “succes story”. Een jonge kerk die in 2,5 jaar tijd van 8 dromers uitgroeit naar een levendige community van zo’n 150 volwassenen en 30 kids die minimaal eens per maand een dienst bezoeken. Maar het probleem van zo’n succes story is dat het dan weer om de cijfers gaat en guess what: het gaat helemaal niet om cijfers, maar om mensen die geconnect worden met God en daardoor ook met elkaar. Dat was en is nog steeds het hart van wat ons drijft bij re:connect.

Er kan nog van alles misgaan

Als wij de focus van Jezus verleggen naar aantallen dan zou het zomaar mis kunnen gaan. Als het nieuwe seizoen zou gaan om ons succes i.p.v. Gods onvoorwaardelijke liefde, dan zou het ook zomaar mis kunnen gaan. Mijn oude voorganger, Stanley Hofwijks, zei het altijd zo mooi en met zoveel overtuiging: “God deelt Zijn eer met niemand!”. En ik geloof dat hij daar helemaal gelijk in heeft. God is God en het draait echt om Hem. Maar het is nu zo verleidelijk om te vallen voor “zelf” en dat is dan ook precies waar die donkere wolken en de storm voor staan: “mijn ego”. Wat drijft mij? Waarom doe ik wat ik doe? De laatste weken waren weken van zelf-reflectie en zelf-onderzoek. Weken waarin ik eerlijk in de spiegel moest kijken en ontdekte dat er nog meer dan genoeg bagger in mij zat om heel wat troep te veroorzaken. Ik ben verre van een perfecte voorganger, maar ik doe het vrij goed als gebroken mens en dit zet mij dan wel weer goed op mijn plek, want gebroken mensen hebben een Redder nodig. En die Redder heb ik gevonden in Jezus, de Zoon van God. En dat geeft mij weer hoop!

Ja, menselijkerwijs kan er nog van alles misgaan. Maar ik geloof dat ik met Hem niet langer bang hoef te zijn voor de storm die ik zelf veroorzaak, maar dat ik Hem mag vinden in die storm. Want Hij was er al voordat ik er was. En Hij wachtte al die tijd al met open armen in jouw storm, want je bent niet alleen. Jezus is daar!

En vergeet nooit: ik ben altijd bij jullie, totdat de nieuwe wereld komt (Mart. 28:20b BGT)

Comments are closed.