Twee weken geleden was Jolanda Odiyo bij ons in de kerk. Ze is Nederlandse maar woont en werkt onder straatjongeren in Kenia die wonen in  de sloppenwijken van Nairobi. Het thema waarover zij sprak was: “Kijken met de ogen van Jezus”. Ze stelde ons simpelweg de vraag of we keken met ogen vol compassie of veroordeling. Wanneer wij mensen iets zien doen wat niet goed is in onze ogen, hoe reageren wij dan? Zijn wij liefdevol of staan we direct klaar om hun te veroordelen. Jezus zag ons in onze ergste staat en toch veroordeelde Hij ons niet. Hij gaf Zijn leven zodat wij konden leven.

Luisterend naar die preek moest ik denken aan al de keren dat ik niet met de ogen van Jezus keek, maar met de ogen van iemand die dacht dat hij het wel beter wist en zijn ongevraagde mening moest geven. En ik kreeg spijt. Ik dacht aan mensen aan wie ik sorry moest zeggen. Ik had me voorgenomen om dat direct na de dienst te doen, maar na de dienst wilden mensen met mij praten en voor ik er erg in had, was ik weer bezig met het ritme van het leven.

Maar gelukkig is God vol compassie en geduld en heeft Hij zelfs genoeg geduld voor trage en koppige mensen als ik. En vandaag deelde een vriendin een blog van Esther Houston (de vrouw van Ps. Joel Houston) en daarin stond een quote waardoor alles weer naar boven kwam en ik weer stil werd gezet bij de preek van Jolanda.

Let’s not forget that we WERE the woman at the well before we started to judge women at the well.

In het stuk van Esther Houston stond een quote van pastor Carl Lentz (Hillsong NYC) en die kwam echt bij mij binnen. Let’s not forget that we WERE the woman at the well before we started to judge women at the well. Zo eenvoudig, maar o zo waar! Ik moest toen wel direct een berichtje schrijven naar iemand die ik – met de beste bedoelingen – verkeerd heb behandeld. Mijn intenties kunnen goed zijn, maar als de uitvoering waardeloos is heb je er zo weinig aan. Denk aan een huis dat je met de beste bedoelingen in elkaar timmert, maar waarvan de uitvoering zo slecht is. Dan kan je er naar kijken en dankjewel zeggen, maar eerlijk gezegd heb je er helemaal niets aan.

Het spijt mij…

Dus daarom deze drie woorden: het spijt mij. Ik heb ontdekt dat ik relatief veel geduld kan opbrengen voor hen die ver van mij staan. Voor mensen die niet in mijn circle of friends zitten. Maar zodra je dichtbij komt gaat mijn guard down en dat heeft zijn leuke en minder leuke kanten. Het leuke is dat ik mij kwetsbaar durf op te stellen naar jou toe en het minder leuke is dat mijn geduld level naar beneden gaat. Ik kan dan dingen roepen vanuit pure emotie en dat is niet altijd handig. Ik kan je dan veroordelen omdat je dingen anders doet dan ik. Ik kan je dan pijn doen zonder dat ik daar erg in heb. Ik weet dit nu van mijzelf en ik werk er dan ook aan. Ik ben gelukkig getrouwd met een hele lieve vrouw die hier als geen ander mee kan dealen en God heeft mij ook nog eens gezegend met te gekke ouders, (schoon)zussen en een broer die hier mee overweg kunnen. Maar dat maakt het nog steeds niet goed.

Waarom schrijf ik dit zo openlijk op? Nou, omdat ik weet dat de kans bestaat dat iemand hier misschien iets aan heeft. Laten we ons best doen om het geduld en de compassie op te brengen voor hen die juist zo dichtbij ons staan. Laten we onze partners, kinderen, broers, zussen, ouders en vrienden met liefde, geduld en compassie behandelen.

Note to self

En als je dan echt eens een keer iets moet zeggen: denk dan eerst 100 keer na. Laten we er samen voor gaan om elkaar op te bouwen en samen te groeien. En als iemand iets anders doet dan jij, dan kan je natuurlijk je ongevraagde mening geven, maar pauzeer even en stel jezelf de vraag: zeg ik dit om iemand te helpen of wil ik gewoon graag mijn mening geven aan iemand die daar misschien helemaal niet op zit te wachten? De wereld zou een stuk mooier en liefdevoller kunnen zijn zonder al die ongevraagde meningen.

Heel vaak is een ongevraagde mening een vorm van gesluierde kritiek

Meningen zijn leuk, maar heel vaak is een ongevraagde mening een vorm van gesluierde kritiek en dat is niet altijd even nuttig of opbouwend. Dit stuk is vooral een oproep aan mijzelf (en als jij je aangesproken voelt, mag jij jezelf oproepen) om anderen niet meer te veroordelen, want met de woorden waarmee ik iemand veroordeel zal ik ooit zelf veroordeeld kunnen worden. Laten we ervoor kiezen om opbouwende en liefdevolle woorden te spreken. Woorden die leven geven in plaats van ontnemen. En zeg ik hiermee dat correctie niet goed is? Natuurlijk niet! Maar laten we – binnen onze relaties – onze plaats kennen. Als iemand om jouw mening vraagt, dan moet je die vooral geven. Vraagt iemand er niet om terwijl jij die wel wilt geven, bid dan om juiste moment en als het echt moet: vraag iemand toestemming om jouw mening onder vier ogen te geven. Samen kunnen we onze relaties, gezinnen, vriendschappen en kerken zoveel mooier maken.

Dus… mocht ik je gekwetst hebben met mijn acties en jij geen bericht van mij hebben ontvangen, dan stond ik er waarschijnlijk na deze eye openers nog steeds niet bij stil. Duizendmaal sorry… ik hoop dat je mij kan en wilt vergeven. Ik doe vanaf vandaag mijn best om het beter te doen. 

1 Comment

  1. Wouw…..hier ben ik even stil van. Wat heb je dit ontzettend mooi verwoord! Zo open en eerlijk…..respect! En inderdaad…..laten we veel meer nadenken voor we er van alles uitflappen en elkaar veroordelen. De wereld kan zo mooi worden als we er met zijn allen voor gaan. Ik heb dit voornemen heel vaak opnieuw gemaakt, maar ga regelmatig weer de mist in. Ik blijf het proberen. En sorry zeggen…..oefening baart kunst 😉