8 De liefde zal nooit vergaan (1 Kor. 13:8 NBV)

Vorige week zondag deed een gastspreker een erg gewaagde uitspraak die wat stof deed opwaaien. Hij zei namelijk dat God de Baas is (in charge), maar niet de controle heeft (God is not in control). En die uitspraak triggerde wat bij mij. Ik heb het er ook nog over gehad met de spreker. Alhoewel ik – na zijn uitleg – snapte wat hij wilde zeggen geloof ik in alle eerlijkheid dat hij het anders had kunnen verwoorden.

God heeft niet de controle

De spreker wilde zeggen dat God de baas is en de mens verantwoordelijkheid heeft gegeven. En God legt Zich daar als het ware bij neer. Wanneer je kijkt naar het leed van de wereld kan je natuurlijk zeggen dat dit allemaal Gods wil is, maar je kan ook geloven dat het Gods hart breekt wanneer Hij het leed, het onrecht en de pijn ziet. En het lijkt misschien alsof het Hem niets doet. Maar ik geloof dat Hij ons de verantwoordelijkheid en mogelijkheid heeft gegeven om daar iets aan te doen.

En ik snap het echt wel als je het mega vreemd vindt dat ik zeg dat God niet de controle heeft, want dat gaat ook in tegen wat ik met heel mijn hart geloof. Maar misschien moeten we de definitie van “controle” maar eens bekijken. Vroeger had ik een wagen die ik op afstand kon besturen. De wagen deed precies wat ik wilde. Ik kan aangeven hoe hard de wagen mocht rijden en welke bochten de wagen moest nemen. Ik kon dat doen omdat ik de afstandsbediening (remote control) in handen had. Het was mijn wagen en ik had de controle. Wanneer ik de afstandsbediening gaf aan een vriendje had hij op dat moment de controle, maar het was nog steeds mijn wagen. Ik was de baas en bepaalde hoe vet dat vriendje mocht gaan met mijn wagen.

Thuis hebben we een TV. En net zoals de meeste TV’s heeft ook onze TV een afstandsbediening. De TV is van ons, maar soms geven we de controle uit handen door iemand anders de afstandsbediening te geven. Die persoon heeft op dat moment de controle, maar wij bepalen nog steeds wat er wordt gekeken in ons huis.

Er is dus een duidelijk verschil tussen ownership en controle. Wanneer ik de afstandsbediening geef aan iemand dan delegeer ik de controle naar iemand en kies ik ervoor om een stap terug te doen. Maar ik blijf in charge (de baas) over de de afstandsbediening.

Maar God is wel de Baas

Ik geloof met heel mijn hart dat God wel in charge is. En het lijkt me verschrikkelijk om toe te moeten kijken terwijl wij er soms zo’n zooitje van maken. Ik geloof met heel mijn hart dat het Zijn hart breekt. Want God is begaan met het lot van hen die onderdrukt word, met hen die te maken hebben met onrecht. Waarom doet Hij er dan niets tegen? Omdat Hij ons heeft opgeroepen om op te komen voor hen die verdrukt worden. Omdat Hij ons de opdracht heeft gegeven om Zijn liefde te proclameren hier op aarde. Wij, de kerk, zijn het lichaam van Christus. En dat klinkt mega zwaar enzo en wellicht heb je geen flauw idee wat dat betekent, maar simpelweg betekent het dat de kerk eigenlijk het voortouw dient te nemen als het gaat om opkomen voor weduwen, wezen, armen, verdrukten, vluchtelingen en vreemdelingen.

God heeft ons als het ware de afstandsbediening gegeven toen hij in Genesis zei tegen Adam dat de mens moest heersen over de aarde. En iedere goede een rechtvaardige heerser (leider) weet dat heersen weinig te maken heeft met onderdrukken, maar juist met dienen, met empoweren, met opbouwen, met helpen. Kortom het beste eruit te halen. En trust me, God heeft genoeg in de schepping geplaatst waardoor wij er echt iets gaafs mee kunnen doen. Maar de bal ligt dus bij ons.

His love never fails

En de tekst uit de brief aan de Korinthiers bevat in de Engelse vertaling zo’n mooie zin die hoop geeft: Love never fails. En dat is ook de bemoediging die ik mezelf geef wanneer ik het leed in de wereld zie… Denk maar aan de berichten van (sorry dat ik het zeg) hersenloze mensen die lachen omdat 400 vluchtelingen omkomen in de zee… Ja, ik weet het, Jezus gaf ook Zijn leven voor mensen die zulke kwetsende uitspraken doen op social media, maar op het moment dat ik dat lees voel ik weinig compassie voor die mensen die zulke verschrikkelijke dingen schrijven over vluchtelingen. Maar dan troost ik mijzelf met de woorden: Love never fails. De Bijbel roept ons op om gastvrij te zijn voor de vreemdeling, dus ik zie daar een taak van de kerk om daarin het voortouw te nemen.

We kunnen er zeker van zijn dat God niet faalt. En zolang de mens de afstandsbediening in handen heeft hoop ik dat we er het beste van zullen maken. Want ik weet zeker dat God met alle gemak de afstandsbediening weer in eigen handen kan nemen en er komt een moment dat dat ook gaat gebeuren. Nu maar hopen dat er genoeg genade is voor ons om het tij te keren.

Final thought…

Dus dat is mijn conclusie: God is de baas, maar heeft ons de afstandsbediening gegeven. Laten wij er verstandig mee omgaan. Het is Zijn aarde, het is Zijn schepping, wij allen zijn Zijn mensen. Laten we met elkaar en de schepping omgaan, zoals Hij ermee zou omgaan, want Hij is nog steeds de baas! Dus ja, uiteindelijk, when all is said and done, is mijn conclusie nog steeds: He’s got the whole word in His hand! #soevereineGod

 

Comments are closed.