De afgelopen dagen resoneert deze zin in mijn hoofd en hart: “U geschiede naar uw geloof“. In de NBV staat het zo: Zoals u het geloofd hebt, zo zal het gebeuren. Je kan deze tekst lezen in Matteüs 8 vers 13. Wanneer je deze tekst in zijn context leest dan zie je dat het gaat over het verhaal van een centurio (een hoge officier in het Romeinse leger) die bij Jezus komt omdat zijn slaaf ziek is. Hij vraagt aan Jezus om slechts een woord van genezing van Jezus en hij gelooft dat zijn slaaf dan zal genezen. En dan is Jezus’ antwoord dat het zal gebeuren zoals de officier het gelooft.

En nu is het heel verleidelijk om nu volledig in te zoomen op de zin “u geschiede naar uw geloof“, maar dan zou je dit stuk te kort doen. De kracht van dit stuk is – voor mij – dat de officier geloofde dat Jezus in staat was om wat te doen, maar hij wachtte op Jezus. Hij vroeg aan Jezus om te spreken en na die vraag wachtte hij op Jezus.

Durven wij te geloven?

En net zoals een emmer niet meer water kan bevatten dan de grootte van de emmer, geloof ik dat wij niet meer kunnen verwachten dan ons geloof kan dragen. En daarom stel ik mijzelf dan ook de volgende vraag: Durven wij te geloven in wonderen? Gisteren keek ik om me heen tijdens de tweede dienst en ik zag vooral lege stoelen. We hadden de rustigste dienst sinds de start van de tweede dienst. Nu was het de eerste dienst wel een stuk drukker en daarmee troostte ik mezelf dan ook. Maar toen ik zo rondkeek toen dacht ik echt bij mezelf: “Hoe gaan we dit oplossen? Hoe krijgen we die zaal vol?”. En toen hoorde ik als het ware weer die vijf woorden in mijn hart: “u geschiede naar uw geloof” en toen wist ik het! Wat geloof ik eigenlijk? Geloof ik dat God echt mensen zal sturen naar de tweede dienst zoals Hij dat deed toen we pas startten met re:connect? Durf ik te geloven dat de zaal binnen een jaar twee keer compleet gevuld zal zijn? En belangrijker nog, durf ik met dit geloof te komen bij Jezus?

Want het is één ding om het te geloven, maar het is een tweede om het bij Jezus neer te leggen. Want zo wordt onze droom weer ondergeschikt aan Zijn droom voor ons. Zo wordt ons plan weer toevertrouwd aan Zijn plan. En dat is de stap die we zo vaak vergeten. Helemaal in sommige kringen waar mensen geloven dat ze het mogen claimen van God. Mijn oud-voorganger noemde dit altijd de “name-it, claim-it” mentaliteit en hij was daar altijd fel op tegen. Zo dankbaar dat ik onder hem mocht opgroeien.

Let it go!

Wanneer we een droom hebben, wanneer we geloof voor iets hebben, dan moeten we ook het geloof en het vertrouwen hebben dat onze droom veilig is bij Jezus. En dat we net als die officier mogen vragen om een woord van Jezus. Laat Hem spreken in onze droom, in onze storm, in ons plan. En laat onze droom, onze storm, ons plan, dan veranderen in Zijn droom, Zijn storm en Zijn plan. Wanneer Hij spreekt gebeuren er wonderen. Wanneer Hij spreekt veranderen situaties. Wanneer Hij spreekt wordt het stil.

Het loslaten en geven aan Jezus is het beste wat je kan doen met iedere droom, storm of plan dat je maar kan hebben in en voor je leven. Dus ook mijn droom om een volle zaal te zien die hongerig is naar God, die droom laat ik los en geef ik aan Hem. Mijn droom om fulltime te kunnen werken voor de kerk en zo alle energie te gebruiken voor de bouw van re:connect, ook die leg ik in Zijn handen. Mijn droom dat re:connect financieel zo gezegend zal zijn dat we niet alleen onze vaste lasten kunnen voldoen, maar tot zegen kunnen zijn van de regio en ver daarbuiten. Dat de mensen die komen zo vrijgevig zullen zijn waardoor er een getuigenis zal uitgaan van Gods liefde en voorziening. Ik geloof erin, ik leg het neer bij Hem en zal wachten tot Hij spreekt.

En wanneer Hij spreekt…

Het mooie van wachten op God is dat het alles behalve passief is. Het spreekt veel meer over verwachten. Net zoals je kan wachten op de bus of de trein, zoals een kind wacht op zijn of haar vader of moeder, zo mogen wij wachten op de Heer. En het mooie van overgave en loslaten is dat je dan niet meer wacht op jouw zin krijgen, maar simpelweg op een woord van Hem. Dat kan dus inderdaad datgene zijn wat je bij Hem hebt neergelegd, maar dat hoeft niet eens. Want wanneer je echt als een kind op Hem wacht, dan is Zijn Woord voldoende. Dan zal je net als Jezus zelf kunnen belijden dat je niet alleen van brood zal leven maar van ieder woord dat klinkt uit de mond van God (Mat. 4:4).

Het mooie is dat we mogen geloven en dat we mogen weten dat het zal geschieden naar ons geloof. En spreek ik mezelf nu tegen? In eerste instantie lijkt dat misschien wel zo te zijn, maar als we beseffen dat geloof hand in hand gaat met overgave aan Gods wil in ons leven, dan geloven we uiteindelijk dat Zijn Wil zal geschieden in ons leven. We hebben de vrijheid om alles te vragen in Zijn Naam, maar we mogen erin rusten dat Zijn plan voor ons goed is, ook al zien we en voelen we dat misschien niet. En als dat dus zo is, dan is datgene waar we voor geloven ondergeschikt aan Zijn wil voor ons en dan kunnen we dus bidden: Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. En dan mogen we dus net als die officier verwachten dat God zal spreken in onze situatie en mogen we dat wat Hij spreekt ontvangen. Of dat ook hetgeen is waarvoor wij bij Hem komen, dat is aan God, maar we mogen… nee we moeten het wel in gebed bij God brengen!

1 Comment

  1. Mooi Gilbert, just what I needed!

    Vorig jaar moest ik ineens aan de jeugdkerk denken. Jeugdkerk “The Life” in Assen. Deze bestaat al jaren niet meer, maar moest gewoon denken hoe gaaf dat was en hoe dit jongeren aantrok. Hoe we samen met verschillende kerken God gingen aanbidden en hoe Zijn Geest de ruimte had. Wauw wat een tijd! Hij legde in mij een verlangen om dit opnieuw te starten. Helaas volgde er een periode van ziek zijn door mijn zwangerschap en dit verlangen zakte langzaam weg. Een paar weken nadat onze jongste telg geboren hoorde ik ineens dat er 2 broeders zijn die nog steeds aan het bidden zijn voor de jeugdkerk.
    Mijn hart sprong op van vreugde en daar was die verlangen weer .
    Afgelopen zondag is 1 van die broeders met zijn vrouw bij ons langs geweest en vertelde ook dat de stichting The Life nog steeds bestaat.
    Enthousiast werd ik er van, maar hoe en wat vind God.

    En daarom had ik jou verhaal Ff nodig. Dank U wel dat U Gilbert hiermee heeft geïnspireerd zodat hij anderen kan bemoedigen door zijn verhaal.

    Ik moet dit in Zijn handen leggen en vragen wat onze hemelse papa hiermee wil. Niet mijn wil maar Uw wil geschiede…
    In gebed brengen… Mijn ogen zijn weer geopend!

    Liefs Wendy