Twee jaar geleden begon re:connect. Niet lang na de “geboorte” van onze kerk werd onze dochter geboren en het klinkt misschien gek, maar ik heb enorm veel geleerd over de ontwikkeling van re:connect door te kijken naar de ontwikkeling van onze kleine meid. Toen we re:connect startten had ik een droom, ik had visie, ik wist in mijn hart heel goed waar ik naartoe wilde met de kerk. En zo had ik met de geboorte van Isa ook dromen, visie en plannen. Ik wilde met Isa wandelen, haar opwachten aan het eind van de glijbaan, frisbeeën in het park en haar mee uit eten nemen naar Taste of Culture voor hun overheerlijke Peking Eend.

Maar jammer genoeg was Isa er nog niet klaar voor. Isa kon niet veel meer dan huilen, drinken, plassen, poepen en slapen. Het grappige is dat je dat als ouder helemaal niet erg vindt. Ik heb vol trots verteld in de kerk hoe ik Isa’s poep een keer met mijn hand had opgevangen omdat ik net haar luier aan het verwisselen was en niet wist dat dit eraan zat te komen.

Droom vs Realiteit

Het grappige is dat ik met re:connect in eerste instantie meer moeite had om in te zien dat de kerk nog maar een baby was. We waren klein, jong, fragiel en ik had moeite om de scheiding te maken tussen de droom en realiteit. Gelukkig heb ik een lieve en geduldige vrouw die me hierbij helpt. En met haar hulp heb ik geleerd dat er een groot verschil is tussen samen bouwen richting visie en in je eentje naar je doel rennen. Ik heb geleerd om mijn dromen te koesteren en te gebruiken als brandstof om stap voor stap in een reëel tempo samen met de rest te bewegen in de richting van de droom die God ons heeft gegeven.

Alleen ben je sneller, maar samen kom je verder

Twee weken geleden zijn we begonnen met een serie overdenking rondom het thema “De volgende stap” en hierin wil ik mijzelf en de kerk uitdagen om de volgende stap te nemen. Iedereen heeft een volgende stap. Of het nu gaat om je geloofsleven, persoonlijke ontwikkeling, inzet in de kerk of inzet in je buurt, iedereen heeft wel een volgende stap te maken. En vroeger zou ik zelf willen rennen en gaan gaan en nog eens gaan, maar ik heb geleerd dat het veel beter is om samen te lopen, want dan kom je veel verder.

En terwijl we zo bezig zijn met de voorbereidingen rondom onze Goede Vrijdag viering en Pasen kan ik niet anders dan dankbaar en trots zijn. Dankbaar voor de mooie mensen die God heeft samengebracht binnen re:connect en met wie Sharon en ik samen kerk mogen zijn en trots op hun passie voor God, elkaar, de kerk en de mensen die (nog) niet naar de kerk komen.

Wat is onze volgende stap?

Voor onze kerk geloof ik dat de volgende stap is dat we meer mogen omzien naar elkaar om daardoor meer om te kunnen zien naar de ander. Dat het besef mag toenemen dat wij de kerk zijn en dat wij ook mede-verantwoordelijk zijn. Dat we groeien in vrijgevigheid op alle fronten (tijd, energie en financiën), dat we elkaars successen vieren (jaloezie de kop in drukken) en elkaar het beste gunnen (dan kan je pas oprecht investeren in elkaar). En eerlijk gezegd denk ik dat we al een heel eind op weg zijn daarmee!

 

Comments are closed.