Het is alweer een tijd geleden dat ik wat deelde, maar afgelopen weekend hadden Sharon en ik een heerlijk weekend met z’n tweeën omdat Sharon op vrijdag een benefiet optreden had in Hattem, wij zaterdagochtend een workshop mochten geven in Dronten en ik zondag mocht spreken in Deventer. Dus hadden we berekend dat een last-minute hotelletje nog wel eens goedkoper kon zijn dan alle kilometers. Isa ging naar opa en oma en wij hadden het weekend voor ons zelf. Dat was leuk, maar toen we zaterdagavond samen uit eten gingen ontstond er een pijnlijke stilte.

Het was al een poos geleden…

Het klinkt misschien super slecht, maar we hadden al best lang niets gedaan met z’n tweeën. Ja, op de bank hangen na een volle dag. Dat was een beetje wat we de laatste tijd vooral deden. Maar nu hadden we in de namiddag een dutje kunnen doen en waren we klaarwakker in het restaurant en het was gewoon stil. Er was geen Isa om de focus op te leggen, we wilden ook heel bewust niet praten over Isa of de kerk, maar gewoon over ons. En dat was nog best een uitdaging.

We konden er gelukkig om lachen, want we zeiden nog tegen elkaar dat we ervan overtuigd waren dat we altijd goed communiceerden, omdat we dat juist tijdens onze verkeringstijd hadden geleerd. Maar nu leerden we dat resultaten uit het verleden geen garantie boden in het heden. We zagen in dat communicatie niet is wat je opbouwt en dan kan laten liggen om het vervolgens op te pakken en verder te gaan waar je bent gebleven. Nee, het kostte even wat moeite. En van tijd tot tijd was het zelfs ongemakkelijk. Het was zo verleidelijk om de iPhones te pakken en even een foto te maken om de wereld te laten zien hoe geweldig we het hebben. Het was verleidelijk om even naar foto’s en filmpjes van Isa te kijken om maar weer wat te bespreken te hebben. Maar we deden het niet. De telefoons lagen omgedraaid aan de rand van de tafel en daar bleven ze ook vrolijk liggen.

Wat heb ik haar gemist

En al pratend merkte ik dat ik mijn meissie enorm had gemist. Het was heerlijk om weer in haar ogen te zinken, te luisteren naar haar en te praten van hart tot hart. We hebben zelfs doelen gesteld voor de komende maand voor onze relatie. Dat klinkt misschien gek, maar dat was een van de dingen die Dr. Robi zei tijdens de Relatie Conferentie vorige week en we wilden daar mee aan de slag gaan.

Waarom ik dit zo deel op het web? Omdat ik geloof dat er misschien wel meer echtparen zijn zoals Sharon en ik. Stellen die het echt goed hebben samen, enorm veel lol hebben, maar door de drukte soms vergeten om gewoon niet te praten over de kids, de kerk of het werk, maar gewoon connecten van hart tot hart. Ik hoop van harte dat je niet wacht totdat het “te laat” is, maar dat je gewoon blijft praten.

Wij gaan in ieder geval vaker een avondje reserveren voor ons tweeën en ik kan nu al niet wachten op de volgende date met mijn lieve vrouw. En er bestaat een hele grote kans dat ik dan geen foto maak, niets deel, omdat ik dan gewoon alleen bezig ben met mijn vrouw. En eerlijk gezegd vind ik dat wel prima, zij is al mijn aandacht meer dan waard.

1 Comment

  1. Hi Gilbert,

    Mooie post en herkenbaar. Heel waardevol om samen te praten en 200% op elkaar te focussen.

    All the best,
    Michael.