We hebben de eerste drie avonden gehad. We hebben inmiddels zo’n 1.000 kilometer afgelegd en er zijn nog zes avonden te gaan. Op dit moment hebben vijf kids een sponsor gevonden. En als ik heel eerlijk ben had ik natuurlijk gehoopt dat we nu konden zeggen dat we al 60 kids uit armoede hebben bevrijd, maar aan de andere kant leer ik ook nu weer dat ik me niet moet laten leiden door getallen, maar door mensen. Want ieder kind is Bijbels gezien meer waard dan al het goud en zilver in deze wereld, dus wat zeur ik nu? Op zo’n moment moet ik mezelf weer even de vraag stellen waarvoor ik het doe. Doe ik het voor de tour, de kick, de erkenning die je krijgt als je kan zeggen dat er heel veel kids zijn bevrijd uit armoede, of doe ik het voor het kind? En zou ik het ook doen als de tour 1 kid droom tour zou heten?

Want ieder kind is Bijbels gezien meer waard dan al het goud en zilver in deze wereld, dus wat zeur ik nu?

Wanneer ik er zo bij stilsta kan ik niet anders zeggen dan dat ik soms echt een banaan ben. Dan wil ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan (om het maar netjes te zeggen). Want inderdaad, ieder kind is er een. Ieder kind telt en ieder kind heeft een verhaal dat verder gaat dan wij ooit kunnen bevatten en dat verhaal mogen we veranderen en dat is waar het uiteindelijk echt om gaat. Dus vandaag kies ik ervoor om dankbaar te zijn. Dankbaar omdat vijf kinderen een ander verhaal krijgen, dankbaar omdat er vijf mensen / gezinnen zijn geweest die zeiden: “Wij veranderen het verhaal van dit kind”.

In de laatste paar jaar heb ik mogen ontdekken dat armoede iets is wat gaat van generatie op generatie op generatie op generatie op generatie… en dat het net zo lang doorgaat totdat er iemand zegt: “Het stopt nu!” En hoe doe je dat dan? Door simpelweg daartussen te springen en een kind uit die keten te bevrijden door zijn of haar verhaal te veranderen door zo’n kind te sponsoren.

En als je dan bedenkt dat je niet alleen de toekomst van dat kind verandert, maar ook de toekomst van een gezin en de kinderen en kleinkinderen van dat kind en dat dat dan gewoon doorgaat, lang nadat wij er niet meer zijn. Dan zullen we misschien in de eeuwigheid mogen ontdekken wat we hebben mogen doen toen we in actie kwamen tegen armoede.

Tja, en als ik dan weer kijk naar vijf gesponsorde kinderen, dan voel ik me een banaan als ik mezelf er op betrap dat ik niet intens gelukkig ben. Want er zijn niet alleen vijf kids gesponsord, maar er zijn vijf gezinnen, vijf families, vijf verhalen voor eens en altijd verandert. En dat is een hele goede reden om intens dankbaar voor te zijn. En daarom, lieve sponsors, mede dankzij die vijf kids: BEDANKT!

Gilbert

Wil jij je ook aansluiten bij deze beweging en deel worden van de droom? Kom dan in actie en verander het verhaal van een kind door ook een sponsor te worden! Klik hier om een kind te sponsoren.

(Bron: http://1000kidsdroomtour.nl/2014/02/wat-ben-ik-soms-een-banaan)

Comments are closed.